?

Log in

No account? Create an account
   Journal    Friends    Archive    Profile    Memories
 

En inmiddels heb ik de 50K gehaald! Een beetje later dan… - My underworld

Nov. 26th, 2010 05:05 pm

En inmiddels heb ik de 50K gehaald! Een beetje later dan normaalgesproken, en het verhaal is natuurlijk nog niet af (en om eerlijk te zijn weet ik ook niet of ik het af ga maken, want schrijven kost toch wel veel energie, en ik heb het gewoon vreselijk druk op het moment), maar ik ben er toch erg tevreden mee! En vooral trots dat ik erin geslaagd ben om elke dag minstens 1667 woorden te schrijven, dat voelt ook goed :) Succes iedereen die nog bezig is!



Hoofdstuk 6: Het park

Zonder goed te weten waar ze heen wilde gaan, opende Anna de voordeur en liep ze naar buiten. Er speelde zoveel door haar hoofd, dat ze niet wist waar ze als eerste over na wilde denken… en dus dacht ze eigenlijk helemaal nergens aan, terwijl ze haar jas dicht knoopte en om zich heen keek. Een lange wandeling, dat klonk nu wel als een goed idee, misschien zou ze zich dan weer wat normaler voelde.
Ze draaide zich nog één keer om naar het appartement waar ze net uit was gekomen. Nu ze David niet meer zag, zou ze kunnen doen alsof het allemaal nooit gebeurd was, alsof vandaag een gewone zaterdag was. Ze had even de neiging om terug te gaan, te kijken of David er nog steeds was… maar natuurlijk zou hij er nog steeds zijn. Het maakte niet uit hoe lang ze weg zou gaan, hij zou er nog steeds zijn en ze kon niet net doen alsof er niets gebeurd was. De enige andere optie was om echt weg te gaan… even dacht ze er over na, gewoon een paar spullen pakken en een trein nemen naar de andere kant van het land, kijken waar ze uit zou komen. Misschien kon ze naar Europa gaan, mensen de andere kant op smokkelen was waarschijnlijk een stuk makkelijker, want wie wilde er nu naar Europa? Maar waarschijnlijk waren daar ook problemen, al waren het dan hele andere problemen dan hier. Het zou beter zijn om te proberen de situatie hier te veranderen dan om te vluchten naar de andere kant van de wereld, maar ze wilde het niet… ze was nooit een wereldverbeteraar geweest, al kwam dat natuurlijk ook deels doordat ze niet wist dat er iets te verbeteren viel. Maar het was niet iets wat haar lag, niet een rol die ze graag op zich wilde nemen, en ze had eigenlijk altijd gedacht dat dat ook voor Steve gold. Hoe kon het dat ze zo weinig van hem wist? Natuurlijk, het was altijd normaal geweest dat ze elkaar niet vertelden wat voor werk ze deden, maar ze had zich nooit gerealiseerd hoe geheim zijn werk nou precies was… hij wist blijkbaar al een hele tijd dat magie bestond, dat de overheid grote groepen mensen opsloot in kampen, dat er kinderen bij hun moeder weg werden gehaald. Ze vroeg zich af hoe dat laatste eigenlijk gebeurde, wisten de moeders er wel van? Of waren die allemaal onder verdoving, waardoor ze zich nauwelijks bewust waren van het feit dat één van hun kinderen zomaar werd meegenomen? Ze zou het graag aan Steves moeder willen vragen, maar dat was niet bepaald een optie.
Inmiddels was ze al bijna aan het einde van de straat, en ze besloot om door te lopen richting het park daar in de buurt. Misschien zou dat haar wat rustiger maken, en ze kon er in ieder geval vrij zeker van zijn dat ze daar niemand tegen zou komen, want het was een koude winterdag. Ze kon even op een bankje gaan zitten, of misschien zelfs even bij de eendjes gaan kijken… eigenlijk had ze moeten gaan hardlopen, daar werd ze meestal heerlijk rustig van, maar daar was ze nu te laat mee. Dan zou ze terug moeten gaan om zich om te kleden, en ze had even geen zin om David onder ogen te komen, en zelfs niet om met Steve te praten.
Het duurde niet lang voor ze bij het park aan was gekomen, en zoals ze al had verwacht was er inderdaad niemand te zien. Mooi, want ze had nu echt geen zin om een gezellig praatje over het weer te houden met de buren, maar aan de andere kant betekende dat dat ze ook niet langer aan haar eigen gedachten kon ontsnappen…
Ze liep voorzichtig het park in, nog steeds bewust nergens aan denkend, en toen hoorde ze ineens een stem achter zicht.
“Anna? Ben jij dat?”
Ze draaide zich om en tot haar verbazing stond Richard daar. Hij zag er heel anders uit zonder witte jas, in gewone vrijetijdskleding… bijna zoals ze hem vroeger had gekend, toen ze beiden nog op de universiteit zaten. Hij lachte ook op zo’n manier naar haar dat ze een beetje week in haar knieën werd, wat natuurlijk onzin was, want eigenlijk vond ze hem op het ministerie niet meer zo aantrekkelijk, hij vond zichzelf een beetje te interessant. Misschien verwachtte hij dat ze weer achter hem aan zou lopen, maar hij kon zelf ook wel bedenken dat die kans niet zo groot was, nu ze een vriend had waar ze nota bene mee samenwoonde. Maar nu hij hier zo voor haar stond, niet op het werk, maar gewoon als twee vrienden die elkaar in het park tegen komen… dat voelde toch een beetje anders. Misschien was ze er ook wel gevoeliger voor omdat ze momenteel niet zo heel blij was met Steve en hem ook al een tijd niet had gezien.
“Richard! Wat toevallig dat je hier ook bent… woon je hier in de buurt?”
Hij aarzelde even, maar zei toen: “Ja, sinds kort pas… ik wist niet dat jij hier ook woonde, wat toevallig! Hoe bevalt het hier in de buurt? Heb je nog goede tips voor me, leuke restaurantjes ofzo?”
Hij begon langzaam het park in te lopen, en Anna liep met hem op. Ze wist niet goed of ze hem zo snel mogelijk kwijt wilde raken om na te kunnen denken of juist zo lang mogelijk met hem wilde praten om het nadenken uit te stellen. Eigenlijk maakte het niet zoveel uit, want ze was er heel slecht in om mensen kwijt te raken, en Richard zag eruit alsof hij het alleen maar heel erg leuk vond dat hij haar hier tegen was gekomen. Het was ook wel heel toevallig natuurlijk, het was een aardig grote stad… wel vond ze het jammer dat ze hier niet met Steve was, want dan hadden die twee elkaar ook kunnen ontmoeten. Ze had nog steeds het gevoel dat ze een beetje tegen Steve aan het liegen was als ze hem niet vertelde wat Richard voor haar had betekend. Aan de andere kant had Steve veel meer dan zoiets kleins voor haar verborgen gehouden, dus misschien was zij niet degene die zich schuldig moest voelen. Toch zou het leuk zijn als die twee elkaar konden ontmoeten, maar de vraag was of dat ooit zou kunnen gebeuren… ineens vroeg ze zich af hoe lang dit alles moest gaan duren, hoe lang Steve in dat kamp zou moeten blijven. Dat had ze David niet gevraagd, maar waarschijnlijk wist hij het ook niet.
Ze had de tijd die ze normaalgesproken gebruikt zou hebben om na te denken over zijn vraag al helemaal opgebruikt met nadenken over Steve en David, en ze zag Richard al nieuwsgierig naar haar kijken, dus ze probeerde snel een antwoord op zijn vraag te verzinnen.
“Nou, hier om de hoek zit wel een leuk restaurantje, Italiaans heet het geloof ik, ze gebruiken nog echt die termen uit Europa… maar gewoon, pizza’s, pasta’s, risotto, dat soort dingen, maar wel heel lekker. En een paar blokken verderop… waar woon je eigenlijk precies? Echt hier dichtbij, of aan de rand van de wijk?”
Weer aarzelde Richard even voor hij antwoord gaf. Was hij soms bang dat ze hem zou gaan stalken? Maar hij was degene die nu heel enthousiast met haar mee liep, hij had ook gewoon even kort gedag kunnen zeggen en weer door kunnen lopen… als er iemand een stalker was, dan was hij het toch eerder dan zij.
“Meer aan de rand van de wijk, in één van de hoge flats daar, je kan ze vanaf hier zien…”
Hij wees richting de flats die Anna inderdaad goed kende.
“Echt? Wat grappig, ik wist niet dat je daar ook gewoon appartementen had… nou ja, jij hebt misschien wel een iets groter budget dan wij. Maar goed, daar op de eerste verdieping ergens zit ook een heerlijk sushi-restaurant, daar gaan we wel regelmatig eten.”
“Jij en je vriend bedoel je?”
Anna vond het een vreemde vraag, maar zei: “Ja, ik en Steve.” Het klopte ook, ze waren er heel vaak samen geweest, want het was ook niet al te duur en toen ze allebei nog studeerden was dat wel fijn.
“Goed, dat is goed om te weten…”
“Heb jij eigenlijk een vriendin? Of woon je op jezelf?”
Op het werk zou Anna die vraag nooit gesteld hebben, maar hier in het park was alles anders. Bovendien wist hij het ook van haar, en zo’n rare vraag was het toch niet? Het was best iets wat je met collega’s kon bespreken, zeker als je ze elke dag zag, en nu zelfs buiten werk… toch was ze een beetje gespannen. Gek toch, dat zo’n verliefdheid terwijl je nog jong was jaren later nog altijd invloed kon hebben. Ze vroeg zich af hoe het zou zijn om Richard over tien jaar nog eens te zien, of over twintig jaar. Zou het dan nog steeds zo zijn? Maar ze had geen flauw idee hoe haar toekomst eruit zou zien… misschien zou zij er over tien jaar niet meer zijn, of Richard niet meer, of misschien was Steve dan wel weg en waren zij en Richard heel gelukkig samen. In principe was alles nog mogelijk, zeker na wat er vanochtend allemaal was gebeurd.
“Ik eh… ik woon op mezelf. Het is vrij recent uit gegaan tussen mijn vriendin en mij, vandaar dat ik hier net in de buurt ben komen wonen. Het is even wennen, in je eentje… maar goed, ik kom er wel. Gelukkig heb ik vroeger al op mezelf gewoond en kookte ik vaker dan zij, dus daar hoef ik in ieder geval niet aan te wennen.”
“Oh, wat jammer dat het uit is gegaan,” zei Anna. Als de situatie anders was geweest, zou ze hem nu waarschijnlijk te eten hebben gevraagd, want ze kon zich voorstellen dat het heel naar was om ineens alleen te zijn terwijl je gewend was veel samen te zijn… maar met David thuis in plaats van Steve, en haar geschiedenis met Richard, leek het haar niet zo’n heel goed idee om dat alles te combineren. Gelukkig was Richard er op zo’n manier over begonnen dat ze zich niet schuldig hoefde te voelen dat ze hem niet uitnodigde, al wist ze dat hij er ergens misschien wel op hoopte. Wat kon je toch een mooie dingen doen met taal.
“Ja, ach, niets aan te doen… zo gaan dat soort dingen nu eenmaal soms,” zei Richard, terwijl hij zijn handen diep in zijn zakken stak. Anna mompelde iets terug, maar het maakte eigenlijk niet uit wat je zei… in dit soort situaties zei iedereen toch altijd ongeveer hetzelfde, en het was altijd even betekenisloos.
“Hoe bevalt het je inmiddels op het werk? Begin je je al een beetje te vervelen met de dossiers?” vroeg hij na een korte stilte. Het was wel duidelijk dat hij alles liever wilde dan over zijn vorige relatie praten, en Anna besloot om maar eens een beetje aardig tegen hem te doen, dat was tot nu toe ook niet altijd gelukt.
“Ach, nee, nog niet hoor… ik weet dat het beter wordt, en zo saai is het eigenlijk ook niet. Ik heb in mijn studententijd een dergelijk baantje gehad en daar was het ook altijd best leuk. Zo lang het maar niet al te lang duurt… maar een paar weken houd ik het nog wel uit.”
“Nou, ik denk eigenlijk niet dat dat nog nodig zal zijn. Het is geheim, natuurlijk, maar het is niet alsof iemand ons hier afluistert… ik denk dat Annemieke van plan is om je komende maandag alles te vertellen.”
“Alles?” zei Anna, en ze wist dat het enigszins sarcastisch klonk.
“Nou ja, nee, niet alles, maar wel genoeg dat het werk weer wat interessanter wordt. Je wilt graag met zwangere vrouwen werken, toch? Ik denk dat het bijna zover is dat je die echt te zien krijgt…”
“Oh, dat lijkt me wel heel leuk,” zei Anna, terwijl ze niet probeerde te denken aan of ze ook vrouwen zou zien die zwanger waren van een tweeling. “Denk je dat echt?”
“Ja… Annemieke vertelt mij meestal wel wat er gaande is op de afdeling, en ze is echt tevreden over je.”
“Fijn,” zei Anna, hoewel ze zich afvroeg hoe Annemieke een mening kon hebben over het werk wat ze nu deed, aangezien dat niet bepaald ingewikkeld was en ook geen kwestie van ‘goed’ of ‘slecht’, gewoon een kwestie van doen wat er gevraagd werd… misschien dat ze het sneller deed dan anderen, dat kon wel, maar dat zei toch alsnog niets over of ze een geheim zou kunnen bewaren? Ze hoopte wel dat ze dat kon, maar dat was om een heel andere reden… in plaats van geheimen te bewaren voor Steve, zou ze geheimen bewaren voor iedereen op haar werk. Dat zou pas echt een uitdaging zijn.
“Heb je al enig idee wat de geheimen op de afdeling zijn? Ik bedoel, je hebt genoeg dossiers gezien om misschien een theorie te formeren… of niet?”
Anna moest haar uiterste best doen om gewoon rustig door te lopen, in plaats van zich direct naar Richard om te draaien om van zijn gezicht te kunnen lezen hoe hij deze vraag precies bedoelde. Wat moest ze hier nu weer op antwoorden? Ze was waarschijnlijk redelijk op de hoogte van de geheimen van de afdeling, maar dat kwam alleen maar omdat ze ze gehoord had… zonder dat zou ze er nooit zelf op gekomen zijn. Het veiligste was dus waarschijnlijk om te zeggen dat ze geen flauw idee had, maar wat als dit weer een test was? Had ze vermoedens gehad voor vanochtend, of eigenlijk niet?
“Ik weet dat er iets is met de dossiers met een rode sticker… maar ik weet niet wat precies.”
Nu ze dit noemde, herinnerde ze zich ineens dat ze het hier al eerder met Richard over had gehad. Wat had hij toen ook alweer precies gezegd? Het had iets te maken met die vergadering waar zij niet bij mocht zijn… die vergadering had iets te maken gehad met de rode stickers. Nee, juist iets over een ander type stickers… maar wel iets wat te maken had met de rode stickers? Misschien waren de rode stickers tweelingen en de andere stickers drielingen of vierlingen? Maar dat sloeg nergens op, want dat was niet bepaald nieuw.
“Klopt. Oh, Anna, als je er achter komt… eigenlijk is onze afdeling één van de belangrijkste afdelingen van de hele overheid.”
Een dag geleden zou ze nog heel nieuwsgierig zijn geweest naar wat Richard wilde vertellen, maar nu wilde ze het liever niet horen, want dan wist ze straks niet meer wat ze wel en niet mocht weten.
“Eh, sorry, Richard, maar ik moet er eigenlijk weer vandoor… ik zou vanmiddag met Steve naar de stad gaan, nog even een paar Kerstcadeautjes kopen, en ik wil natuurlijk niet te laat zijn.”
Als Richard het vreemd vond dat ze nu al weer weg wilde terwijl ze pas net in het park was, dan liet hij het in ieder geval niet merken. Hij glimlachte alleen naar haar en zei: “Goed, veel plezier dan vanmiddag, wat goed dat jullie nu al bezig zijn met cadeaus voor Kerst, ik doe dat echt altijd het weekend van tevoren… maar misschien dat ik er dit jaar ook eens eerder mee kan beginnen!”
“Probeer het eens, het is best fijn om niet die stress te hebben de week van tevoren, Kerst is sowieso al zo’n drukke periode…” zei Anna, alsof ze er alles vanaf wist, terwijl ze nog nooit op tijd was geweest met de cadeaus en meestal op de dag zelf nog aan het inpakken was. Maar het maakte niet uit, als ze hier maar zo snel mogelijk weg kwam, voor hij weer over het werk zou beginnen…
“Ja, dat klinkt wel goed, ik houd niet zo van stress. Goed, dan ga ik er ook maar vandoor, kijken wat er nog meer te doen is hier in de buurt. En Anna, over het werk…” Anna was stiekem heel hard aan het duimen dat Richard die zin niet af zou maken, maar het enige wat hij zei was “… als ik je ooit nog ergens mee kan helpen, dan hoef je het alleen maar te zeggen… tenslotte kennen we elkaar al zo lang, ik doe graag iets voor je.”
“Eh… dank je,” zei Anna, die niet zo goed wist wat ze met die opmerking moest. Af en toe had ze het gevoel dat Richard haar probeerde te versieren, maar was hij zich er dan niet van bewust hoe hopeloos dat was? Of hoopte hij dat zij en Steve uit elkaar zouden groeien nu zij ook een baan had en ze elkaar nog maar weinig zagen? Dat zou toch nooit gebeuren, dat kon ze hem zo ook wel vertellen…
Voor de zoveelste keer betrapte ze zichzelf erop dat ze bleef doen alsof er niets met Steve aan de hand was. Het was wel fijn om te doen alsof alles nog goed tussen hen was, maar het klopte natuurlijk van geen kanten… het was duidelijk tijd dat ze de confrontatie met de werkelijkheid weer aan ging.
“Doei! Tot maandag!” zei ze terwijl ze snel het park uitliep, zonder te kijken of Richard misschien met haar mee wilde lopen. Voor zover ze kon beoordelen bleef hij staan, dus dan hoefde ze zich in ieder geval niet schuldig te voelen.
***
Zodra ze de deur van het appartement opende, wilde ze echter weer dat ze in het park was gebleven, ook al was Richards gezelschap niet bepaald prettig geweest. Zo meteen werd ze weer geconfronteerd met David, die Steve niet was, maar hem misschien inmiddels wel gesproken had, en wie weet wat daar nu weer uit gekomen was… of zou David toch stiekem weg gegaan zijn, nu zijn identiteit bekend was? Zou hij misschien de trein naar de andere kant van het land genomen hebben, in de hoop dat hij daar veilig zou kunnen leven? Maar nee, dan moest hij wel heel goed kunnen acteren, want het was net wel duidelijk geweest dat hij Steve als een soort van halve heilige zag... iets waarover ze duidelijk van mening verschilden. Misschien dat Steve dit inderdaad allemaal voor de mensheid deed, en ze wist dat ze dan eigenlijk blij hoorde te zijn dat ze zo’n menslievend vriendje had, maar ze vond het toch wel verdraaid vervelend dat hij de wereld niet door iemand anders kon laten redden.
“David?” riep ze, en ze hoorde gestommel in de woonkamer.
“Sst,” zei David toen zijn hoofd om de hoek van de deur verscheen, “Straks hoort iemand je, ik weet niet hoe gehorig deze appartementen zijn… voor de buitenwereld moet het nog steeds lijken alsof ik Steve ben, weet je nog? Of realiseer je je niet hoe gevaarlijk het is wat we aan het doen zijn?”
“Wat jij en Steve aan het doen zijn, en waar jullie mij in mee hebben gesleurd,” zei Anna binnensmonds, maar een seconde later realiseerde ze zich dat ze dat hem moeilijk kwalijk kon nemen. Al zijn keuzes waren volkomen logisch geweest, en in zijn positie had ze dat echt niet anders gedaan. “Sorry, je hebt gelijk. Ik zal me inhouden. Ik heb net ook al zo mijn best gedaan… ik kwam een collega tegen en die begon over allerlei dingen waardoor ik het wel over Steve moest hebben, maar ik heb niets laten merken.”
Pas toen David haar een beetje raar aankeek, bedacht ze zich dat vissen naar complimentjes misschien alleen werkte bij je vriend, en niet bij zijn tweelingbroer.
“Heb je inmiddels al…” zodra ze David zag kijken, begon ze zachter te praten, al hadden ze vanochtend ook niet bepaald zachtjes gepraat, “… met Steve gesproken? Wat zei hij? Kan ik hem ook spreken?”
“Dat leek hem niet zo verstandig, hij is bang dat hij dan emotioneel teveel op zou gaan vallen voor de gedachtenlezers, zoals ik je eerder al heb uitgelegd… hij had het er nu al moeilijk mee, want het was absoluut niet zijn bedoeling dat jij er ooit achter zou komen dat er een verwisseling had plaatsgevonden.”
“Wat een idioot,” mompelde Anna. Welke jongen rekende er nou op dat zijn vriendin het niet eens zou merken als hij werd vervangen door zijn tweelingbroer?
“Hij wilde je niet in gevaar brengen, en bovendien wilde hij ons ook niet in gevaar brengen, en hoe minder mensen van een geheim weten hoe beter. Maar nu je er toch bij betrokken bent, kun je misschien wel helpen…”
“Hoe?” vroeg Anna direct. Ze kon zich niet voorstellen dat zij iets nuttigs kon doen, maar aan de andere kant had ze ook geen flauw idee wat Steve nou eigenlijk van plan was… wilde hij de mensen in de kampen misschien uit laten breken? Maar hoe zou hij van binnen uit een soort van revolutie teweeg kunnen brengen terwijl hij zelf niet eens magie kon? Het was veel te gevaarlijk, er was teveel bewaking…
“Hij heeft me gevraagd om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over wat er gebeurt met mensen met magische talenten. Een deel daarvan kan hij zelf het beste doen, van binnen uit, maar sommige dingen zijn vanuit de kampen natuurlijk onmogelijk… en nu komt het wel heel mooi uit dat je bij de afdeling zwangerschap werkt, want daar begint het natuurlijk allemaal. Kan jij zoveel mogelijk informatie verzamelen over hoe men er achter komt welke vrouwen zwanger zijn van een tweeling, wat er vervolgens wordt gedaan en hoe de geboorte dan verloopt? Het beste zou zijn als je het op zou kunnen nemen met een videocamera of eventueel met een microfoontje als het om gesproken tekst gaat… zodat we echt bewijs hebben, hard bewijs van wat er gebeurt. Anders dan hebben we niets, als we het dan naar buiten brengen dan kan de overheid het gewoon ontkennen en ons tot zwijgen brengen… het verhaal moet goed zijn.”
“Dus het is de bedoeling om iets naar buiten te brengen? Maar hoe willen jullie dat dan gaan doen?”
“Ik denk dat het beter is als je dat niet weet. Hoe minder je weet, hoe minder je kan verraden…” zei David.
Anna lachte en zei: “Heb je teveel films gekeken ofzo? Het maakt niet uit hoeveel meer je me nog vertelt aangezien ik toch al teveel weet, als de overheid daar achter komt dan gebruiken ze ongetwijfeld die gedachtenlezers waar je over vertelde om te weten te komen wie jij bent en wie Steve is, en dan is het hele plan toch mislukt. Bovendien vraag je me nu wel om mijn leven te gaan wagen, dus dan vind ik dat ik ook best op de hoogte mag zijn van waar ik het nu eigenlijk voor doe…”
David leek er even over na te denken, en zei toen met een zucht: “Goed dan, ergens heb je ook wel gelijk. Ja, het is de bedoeling om iets naar buiten te brengen op een manier dat zoveel mogelijk mensen het te zien krijgen, maar hoe dat precies gaat gebeuren is nog niet duidelijk… ik geloof dat Steve contacten heeft met andere mensen, al weet ik niet precies met wie dan en hoe hij ze gevonden heeft, en zij zullen hem helpen. Hij verzamelt informatie van binnen het kamp, jij verzamelt hopelijk informatie over hoe de mensen nu eigenlijk in het kamp terecht komen, ik verzamel een beetje informatie over de kampen maar doe voornamelijk mijn best om niet op te vallen, andere mensen verzamelen informatie over andere onderwerpen, en uiteindelijk wordt het dan allemaal samengevoegd en verspreid. Steve is wel groot voorstander van de theorie dat niet iedereen alles mag weten, dus ik heb geen idee wie die andere mensen zijn en wat ze doen. We moeten Steve maar gewoon vertrouwen.”
“Je kan je misschien voorstellen dat dat op dit moment een beetje moeilijk voor mij is,” zei Anna.
“Ja, ergens wel… maar je kunt het ook van de andere kant bekijken. Ik ken hem totaal niet, heb hem anderhalve week geleden voor het eerst ontmoet en in totaal misschien twee uur met hem gepraat, maar ik vertrouw hem volkomen. Dat is omdat ik weet dat hij iets goeds doet, dat hij slim genoeg is om nog steeds niet gepakt te zijn, slim genoeg om dit hele plan te verzinnen… dus ik heb er ook wel vertrouwen in dat hij alles zo goed mogelijk doet en probeert ons allemaal zo veilig mogelijk door dit proces heen te loodsen.”
“Ja… dat wel.” Anna deed haar best om de gevoelens die ze vorig jaar voor Steve had weer op te roepen. Toen was ze er toch ook van overtuigd geweest dat hij betrouwbaar was, en zorgzaam? Hij deed wat hij deed niet om haar te kwetsen of omdat hij haar niet vertrouwde, maar om haar te beschermen… dat wist ze wel, maar het was moeilijk om niet toch stiekem een beetje boos op hem te zijn. Er was echter niemand met wie ze kon bespreken of ze al dan niet het recht had om boos te zijn, en voorlopig zou ze het toch niet kunnen uiten, dus misschien was het ook maar beter om er even niet meer aan te denken. Hij bedoelde het goed, daar ging het toch om?
“Maar David, je vraagt me dus om jullie te helpen door beeld- en geluidsopnamen te maken van dingen die geheim zijn, maar hoe kan ik dat in vredesnaam doen? We hebben hier wel een fotocamera waar je ook filmpjes mee kan maken, maar je denkt toch niet dat ik een kans maak om daarmee op mijn werk te gaan filmen? Heeft die geweldige Steve daar ook een oplossing voor?”
David glimlachte en zei: “Ja, toevallig wel, verrassend he? Eén van de mensen met wie Steve samenwerkt heeft namelijk de beschikking over een aantal camera’s zo groot als een knoop… grappig genoeg zijn het camera’s die de overheid zelf ook gebruikt. Als het goed is kan je er ook geluidsopnamen mee maken, maar beeld is natuurlijk beter, want overtuigender.”
“Dit begint wel echt heel erg als een of andere film te klinken…” zei Anna, die zichzelf voor de zekerheid maar weer eens in haar arm kneep, maar het was nog steeds even pijnlijk en begon inmiddels zelfs een beetje een blauwe plek te worden. Als ze nog een keer die neiging kreeg, moest ze maar op een andere plek knijpen. “En hoe komen we aan die camera’s? Moeten we die ergens in een verlaten gebouw ophalen?”
“Nou… bijna goed,” zei David. “Ze worden als het goed is zo meteen achter een bepaalde prullenbak in het parkje hier vlakbij gelegd, dus als we over…” hij keek even op zijn horloge, “… tien minuten even gezellig naar het park gaan wandelen, dan hebben we kans dat we er toevallig twee vinden.”
“Klinkt spannend,” zei Anna, maar eigenlijk vond ze het helemaal niet zo spannend, want het klonk gewoon niet alsof het echt kon zijn. Toen dit verhaal alleen nog over Steve en David ging, met haar als per-ongeluk-medeplichtige, was het nog wel enigszins geloofwaardig geweest… maar nu er blijkbaar een heel netwerk van rebellen was, die dingen met elkaar uitwisselden door ze achter prullenbakken in parkjes te leggen, kon ze het niet helemaal meer bevatten. Wat was Steve eigenlijk voor persoon, en hoe kon het dat ze de afgelopen tijd niet had gemerkt waar hij mee bezig was? Hoe lang zou hij er überhaupt al mee bezig zijn? Het moest zeker al maanden zijn, een plan zoals dit vergde wel enige voorbereiding, en hij had die andere mensen eerst nog moeten vinden ook… jaren, misschien? Hun hele leven samen voelde ineens als een soort grote leugen. Zou hij eigenlijk alleen bij haar zijn geweest omdat hij dacht dat ze misschien later nuttig kon zijn? Nu ze erover nadacht, hij was wel erg blij geweest toen ze de baan bij de afdeling Zwangerschap had gekregen, en het kon ook best zijn dat hij degene was geweest die haar als eerste op die baan had gewezen… was hij toen ook al bezig geweest met zijn plan, of was hij gewoon blij geweest voor zijn vriendin die haar eerste baan had gekregen?
“Oh shit!” riep Anna ineens, “Ik was net ook in het parkje, en kwam daar een collega tegen, en om van hem af te komen heb ik gezegd dat ik snel weg moest omdat ik met Steve cadeautjes zou gaan kopen… maar wat als hij daar nog steeds rondloopt? Het zou me niet verbazen als hij ook meteen naar huis was gegaan, want hij leek het niet zo heel erg te vinden dat ik snel weg ging, maar wat als hij er nog is? Ik kan niet gaan, hij zou zich afvragen wat ik daar weer deed, en jij kan ook niet gaan, want je ziet er precies zo uit als Steve… verdorie!”
“Kunnen we hem niet gewoon vertellen dat we van mening zijn veranderd? Ik denk dat je dit allemaal veel ingewikkelder maakt dan het is… mensen veranderen wel vaker van mening. Trouwens, ik denk dat hij allang weg is, het is koud buiten en de meeste mensen hebben wel betere dingen te doen dan in het park rondhangen, en je bent al zeker een kwartier weg… laten we gewoon nog even wachten en dan naar buiten gaan. Het komt wel goed, echt wel.”
Anna had van David eigenlijk een andere reactie verwacht, maar nu ze erover nadacht had hij wel gelijk. Ze liet zich een beetje meesleuren door het ‘filmgevoel’ en dan leek alles ineens gevaarlijk, want in films waren alle ontmoetingen die je zag belangrijk en wilde je constant de hoofdpersonen door elkaar schudden omdat ze ondanks alle voortekenen toch domme dingen gingen doen. In het echte leven werkte het niet zo, waarschijnlijk zou Richard inderdaad allang weg zijn, en anders konden ze gewoon even een praatje maken.
“Goed, je hebt gelijk. Sorry dat ik me zo aanstel, maar ik word gewoon een beetje zenuwachtig van dit hele gebeuren… maar de kans dat we in de problemen komen is inderdaad niet zo groot.”
“Ik snap het wel hoor, eigenlijk verbaast het me nog dat je het zo goed oppakt, je bent in ieder geval niet schreeuwend het huis uit gelopen… ik kan me moeilijk in je verplaatsen, maar het lijkt me behoorlijk heftig wat je vanmorgen allemaal te horen hebt gekregen, en toch ben je hier nog steeds en ben je zelfs bereid om te helpen. Ik weet niet wat ik had gedaan als je niet zo rustig was geweest, maar ik ben er in ieder geval erg blij mee.”
David glimlachte, en Anna moest zichzelf er continu aan blijven herinneren dat hij Steve niet was, want ze had ineens heel erg de neiging om hem een zoen te geven… omdat hij haar complimentjes gaf, omdat hij blijkbaar nadacht over hoe ze zich voelde, en omdat hij er op dit moment even heel aantrekkelijk uit zag. Maar nee, het was niet zo’n goed idee om dat te doen, hij zou waarschijnlijk denken dat ze gek was geworden… en hoewel het een beetje voelde als wraak op Steve, zou het dat natuurlijk niet echt zijn, en verdienden beide jongens dit niet.
“Dank je,” zei ze tenslotte maar, “Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik er van moet denken, maar weglopen lijkt ook niet echt een oplossing… waar zou ik heen moeten? En in principe sta ik wel achter wat jullie doen en geloof ik ook wat je verteld hebt, dus waarom zou ik niet willen helpen? Nou ja, als ik eerlijk ben doe ik het liever niet, maar het lijkt ook niet echt alsof ik nog een keuze heb…”
“Natuurlijk heb je wel…” begon David, maar hij stopte. “Nee, je hebt gelijk. Je hebt niet echt een keuze, en hoewel je dit zelf wilde, spijt het me toch dat ik je in deze situatie heb gebracht. Ik wou dat het anders was, maar ik kan er nu ook niet zoveel meer aan doen. Hoe sneller we doen wat Steve van ons gevraagd heeft, hoe sneller hij weer vrij is en hoe sneller je weer je normale leven kan beginnen…”
“En jij dan? Wat ga jij doen?”
Anna keek David aan, maar hij leek niet terug te willen kijken en had zijn ogen op de grond gericht. Ze wist eigenlijk niet waar die vraag vandaan kwam, maar ineens had ze het willen weten…
“Ik heb echt geen idee,” zei David toen hij haar eindelijk weer aankeek, en ze zag in zijn ogen dat hij de waarheid sprak. “Het is zo moeilijk voor mij om me een normaal leven voor te stellen, waarin ik gewoon naar buiten kan gaan, een baan kan hebben, een huis, een vriendin misschien…” Nu keek hij weer weg, maar Anna drukte de gedachten die in haar opkwamen weg. Zij was misschien wel de enige vrouw die hij ooit had ontmoet, ze wist niet hoe dat ging in de kampen, maar het betekende vast niets… het was gewoon moeilijk voor hem om hier over te praten. “Ik heb geen flauw idee wat ik zou willen doen met mijn leven. Reizen misschien, om de wereld te zien, maar aan de andere kant lijkt dat me ook doodeng, want ik weet niet goed wat ik me erbij moet voorstellen. Ik ken alleen maar het kamp, waarschijnlijk is hier door de stad reizen al heel erg spannend.”
“Misschien moeten we dat dan vandaag gaan doen,” zei Anna impulsief, “Zo meteen eerst die camera’s ophalen, en daarna gewoon de metro pakken en een beetje door de stad wandelen… heb je er nog niets van gezien? Ook niet terwijl je naar je… eh, naar Steves werk ging?”
“Nou… nauwelijks. Ik vond het al moeilijk genoeg om te onthouden waar Steves werk precies was en waar ik uit moest stappen, ik durfde nauwelijks om me heen te kijken, ook omdat ik niet op wilde vallen.”
“Als we samen gaan vallen we heus niet op, zo raar is het niet om er in het weekend op uit te gaan. En trouwens, wat reizen betreft, ik moet eerlijk zeggen dat ik ook nog nooit verder dan honderd kilometer van deze stad ben geweest… de overheid stimuleert het reizen niet echt. Misschien omdat ze bang zijn wat mensen dan tegenkomen, het lijkt me dat die kampen wel op moeten vallen, als ze inderdaad zo groot zijn dat er honderden mensen in leven. Hoe ben je er eigenlijk weg gekomen, nadat Steve je plek had ingenomen?”
“Hee, dat rijmt. Maar eh… hij was met één of andere taxi daar gekomen, geregeld door de overheid, ik weet het niet precies. Er gaat in ieder geval geen gewoon openbaar vervoer heen, en natuurlijk heeft niemand een auto behalve een paar mensen van de overheid, dus moet het wel met zo’n soort taxi. Ik denk ook eigenlijk niet dat ze bang hoeven te zijn dat mensen zomaar bij een kamp terecht komen als ze gaan reizen, die kampen worden redelijk streng bewaakt en iedereen gehoorzaamt de overheid natuurlijk braaf, dus grote borden met ‘Verboden Toegang’ zijn eigenlijk al afschrikwekkend genoeg. Maar misschien dat ze gewoon niet willen dat mensen reizen omdat een overheid die de burgers onderdrukt wil dat de burgers zo min mogelijk kennis hebben… hoe meer je weet over wat dan ook, hoe groter de kans dat je zelf ook meer gaat nadenken, en dat kunnen ze natuurlijk niet hebben. Het verbaasde me eerst wel dat niemand zelf op het idee komt dat er iets vreemds aan de hand is, bijvoorbeeld rondom het genezen van kanker, maar nu ik zie hoe jullie hier leven… zo raar is het niet.”
Anna knikte. Ze vroeg zich af of hij al die slimme opmerkingen over de overheid zelf had verzonnen of gewoon had gekopieerd van Steve. Niet dat ze Steve er ooit over gehoord had, maar soms leek het wel alsof David al zijn wijsheid van Steve had geleerd… wat natuurlijk ook niet zo raar was, hij had waarschijnlijk weinig kans gehad om zelf na te denken over dingen. Waarschijnlijk wist hij nauwelijks iets af van de wereld buiten het kamp.
“Maar goed, Anna, ik denk dat het tijd wordt dat wij eens naar het park gaan… als het goed is zien de camera’s er niet zo opvallend uit en is de kans dat iemand anders ze oppakt bijna nihil, maar het zou toch zonde zijn als ze bijvoorbeeld weg worden gegooid door een overijverige schoonmaker.”
“Ja, je hebt gelijk,” zei Anna, en ze wilde haar jas pakken, maar realiseerde zich toen dat ze die nog aan had. Als het dan maar niet te koud zou worden buiten… misschien zou ze David kunnen vragen om een arm om haar heen te slaan, aangezien Steve dat meestal ook deed en het opvallend zou kunnen zijn als David het niet deed. Aan de andere kant waren er niet echt mensen buiten die het opvallend zouden kunnen vinden dat zij en Steve niet arm in arm liepen, want zo goed kenden ze de buren nu ook weer niet. Toch zou het wel fijn zijn om een beetje warmte te hebben, en misschien ook steun… ach, misschien moest ze ook maar leren om meer op eigen benen te staan, in plaats van steeds maar op Steve of iemand anders te leunen.
David trok ook zijn jas aan, of eigenlijk die van Steve natuurlijk, en ze liepen samen het appartement uit. Buiten was er niemand te zien, dus Anna had niet echt het gevoel dat ze David kon vragen een arm om haar heen te slaan… gelukkig was het ook minder koud dan daarnet, waarschijnlijk omdat de zon flink aan het schijnen was.
“Waar is het park precies? Steve zei dat jij het wel zou weten,” zei David heel zachtjes, ook al was er niemand te zien. Anna probeerde de verleiding te weerstaan om om zich heen te kijken, want dat zou alleen maar meer opvallen als er daadwerkelijk iemand naar hen stond te kijken… maar waarom zou dat zo zijn? Waarom zou iemand geïnteresseerd zijn in twee mensen die naar het park gingen? Anna wist dat er sommige flats waren waar oude vrouwtjes de hele dag in de gaten hielden wie er in en uit ging, wie er ruzie maakte en wie het afval buiten liet staan in plaats van het netjes naar de vuilcontainers te brengen, maar hun flat was er niet zo een. Hier ging iedereen zijn eigen gangetje, en ze had eigenlijk geen flauw idee wat voor werk haar buren deden, laat staan of ze misschien stiekem vreemd gingen en of één van hen vervangen was door zijn tweelingbroer, dus ze verwachtte niet dat dat voor haar buren anders zou zijn.
In plaats van hardop te zeggen waar ze heen moesten, pakte ze Davids arm vast en stuurde hem met zachte dwang naar links, waar het park was. Mooi, dan had ze toch haar warmte… en aangezien David ook aan het trillen was, had hij het vast ook koud gehad. Of misschien was hij gewoon bang, dat kon ze zich ook voorstellen. Het was ook wel idioot wat ze nu gingen doen, zomaar naar een park in de hoop daar een camera te vinden, maar ze moest Steve maar gewoon blijven vertrouwen. Oh, en hopen dat Richard inmiddels naar huis was gegaan om Sinterklaascadeautjes te kopen, in plaats van in het park rond te blijven hangen…
Ineens vroeg ze zich af of het mogelijk was dat Richard één van Steves medewerkers was. Hij was zojuist in het park geweest, ongeveer rond het tijdstip dat de camera’s daar neergelegd zouden worden, en misschien was hij wel expres heel enthousiast geweest in de hoop dat ze dan weg zou gaan… zou het mogelijk zijn? Hij had zich wel vreemd gedragen, hij had twee keer even geaarzeld voor hij vertelde waar hij woonde, alsof hij zich moest herinneren waar hij ‘zogenaamd’ woonde. Wat als hij helemaal niet in de buurt woonde en hier alleen maar was geweest om een geheimzinnig pakketje af te leveren? Maar nee, dan zou hij wel erg dom geweest zijn, want hij had ook gewoon kunnen doen alsof hij om een andere reden hier in de buurt was, bijvoorbeeld om een vriend te bezoeken die nog boodschappen aan het doen was waardoor Richard nog niet naar binnen kon. Hij had kunnen weten dat het uit zou komen als hij hier niet echt woonde… misschien was hij gewoon verbaasd geweest haar hier te zien, en had hij zo snel mogelijk een reden verzonnen waarom hij hier in de buurt zou zijn. De kans dat je in zo’n parkje een bekende tegenkwam was natuurlijk ook heel klein. Was er een manier om er achter te komen of Richard hier echt in de buurt woonde? Misschien de administratie op het ministerie, maar ze kon zo gauw geen excuus verzinnen waarom zij zou moeten weten waar Richard woonde…
“Waar denk je aan?” vroeg David, wat een heel valide vraag was voor iemand om aan zijn vriendin te stellen, maar het antwoord was niet bepaald iets wat de hele wereld zou mogen horen.
“Niet hier,” zei Anna uit haar mondhoek. Kijk, dit was een voorbeeld van haar theorie, zij had nu ook gewoon iets kunnen verzinnen, bijvoorbeeld dat ze nadacht over hoe leuk hij er op dit moment uit zag, maar ze was niet in staat geweest om dat onder druk te verzinnen en dus had ze iets gezegd wat door iemand die hen af zou luisteren misschien als verdacht aangemerkt zou kunnen worden… nou was er volgens haar niemand in de buurt die hen af zou kunnen luisteren, maar toch was het geen handige zet.
Inmiddels waren ze bij het park aangekomen en stopte Anna met David in een bepaalde richting te sturen met haar arm, want nu was hij degene die zou moeten weten waar de camera’s nu eigenlijk verstopt waren. David liep inderdaad vrij zelfverzekerd het park in, maar zodra ze voorbij de hekken waren draaide hij zich half naar haar om en vroeg zachtjes: “Waar is de vijver? Want daar moeten we heen, volgens Steve.”
Anna trok hem voorzichtig mee, in de hoop dat het niet al te opvallend was, maar realiseerde zich toen dat ze hier veel te veel over nadacht… de ‘echte’ Steve had ze ook wel eens ergens mee naartoe getrokken, als zij daar wel heen wilde en hij niet zo nodig hoefde. Misschien moest ze een beetje ontspannen.
Een halve minuut later waren ze bij de vijver aangekomen, want zo groot was het parkje eigenlijk niet. Eigenlijk had David de vijver zelfs kunnen zien liggen vanaf de ingang, maar hij was waarschijnlijk ook een beetje zenuwachtig en had niet al te opvallend om zich heen willen kijken. Nu keek Anna David verwachtingsvol aan, want nu moest hij maar zeggen wat de volgende actie was… ze was tijdens het lopen voortdurend om zich heen blijven kijken, en voor zover ze kon zien was Richard er niet meer. Gelukkig, dat scheelde weer een gesprek en nieuwe pogingen om hem kwijt te raken, want hij mocht natuurlijk niet zien dat ze wel erg geïnteresseerd waren in wat er achter een prullenbak lag.
“Hier, deze zou het moeten zijn,” zei David zachtjes. Anna keek even vluchtig om zich heen, bang om teveel op te vallen maar ook bang om mensen te zien die hen in de gaten hielden, maar er was echt niemand. Toen keek ze maar weer naar David, die deed alsof hij iets in de prullenbak wilde gooien, maar toen op zijn hurken ging zitten en er achter keek, alsof hij wat hij in de prullenbak wilde gooien per ongeluk op de grond had laten vallen.
Een seconde later stond hij weer naast haar, en hoewel ze niet wilde vragen of het gelukt was, zag ze aan de triomfantelijke uitdrukking op zijn gezicht wel dat het goed gegaan was. Mooi, dat was in ieder geval een begin, al was dit waarschijnlijk het makkelijkste deel van het hele plan… de volgende stap was om te bedenken hoe ze in vredesnaam videobeelden van belastend materiaal kon maken als ze alleen maar dossiers mocht verwerken. Nou ja, misschien dat dat snel zou veranderen, daar had Richard het wel over gehad… ze zou maar gewoon af moeten wachten wat er op haar af zou komen, wie weet zou ze binnenkort een kans krijgen. Ze was in ieder geval niet van plan om haar leven in gevaar te brengen door bewust op onderzoek uit te gaan, en in feite zou dat ook niet goed zijn voor ‘de groep’, want als zij verdacht werd dan zou Steve natuurlijk ook direct verdacht worden, en het zou de overheid vast weinig moeite kosten om er achter te komen wat er gaande was. De enige kans die ze hadden was om zo onopvallend mogelijk te blijven, zolang ze niet belangrijk genoeg waren om in de gaten te houden, zouden ze het wel overleven.
“Nou, zullen we dan maar eens de metro pakken? Of had je nog andere plannen voor vandaag?” zei Anna hardop, want dit was iets wat ze ook best tegen Steve had kunnen zeggen, zo gek was het niet om er op uit te gaan in het weekend.
David keek haar even verbaasd aan, maar zei toen: “Lijkt me prima, maar misschien moeten we dan wel even thuis wat dingen ophalen… ik heb nu bijvoorbeeld geen geld bij me, en ook geen metropas.”
“Ja, daar heb je wel gelijk in, laten we nog even langs huis gaan,” zei Anna. Als ze een spion van de overheid was, zou ze het wel erg verdacht vinden dat twee mensen alleen maar even heen en weer naar het parkje liepen terwijl ze geen hond hadden, maar goed… het was misschien ook wel een beetje eng om met die camera’s door de stad te gaan reizen. Aan de andere kant zou ze ook met één van die camera’s naar haar werk moeten, wat misschien nog wel veel enger was, maar dan had ze tenminste de tijd gehad om die knopen ergens op te naaien… ze wist niet precies wat voor knopen het waren, maar ze had nog wel ergens een jasje liggen waar ze waarschijnlijk wel op zouden kunnen, dat waren gewoon standaard knopen.
Eenmaal thuis aangekomen, was het eerste wat David deed de knopen weer uit zijn jaszak halen en op tafel leggen. Anna pakte er eentje op en bekeek hem goed, maar zo op het eerste gezicht was echt niet duidelijk dat het eigenlijk een superkleine camera was… het leek gewoon een zwarte knoop, en inderdaad eentje die ze prima op haar rode jasje zou kunnen naaien, en dat kon ze best maandag aan doen naar het werk.
“Wauw, indrukwekkend,” zei ze terwijl ze de knoop van alle kanten bekeek. Ineens zag ze in het midden van de knoop, tussen de gaatjes waar de draad doorheen ging, een piepklein gaatje. Dat zou dan wel de lens zijn, maar als ze er niet naar op zoek was geweest, dan zou ze hem nooit gevonden hebben… het was echt indrukwekkend!
“Maar hoe gebruiken we deze nu? Hoe kunnen we de beelden die worden opgenomen zien, of doorgeven aan Steve? Want het ziet er niet naar uit dat dit ding een USB-aansluiting heeft…”
“Nee, dat hoeft ook niet. Om de camera zo onopvallend mogelijk te maken heeft hij geen enkele aansluiting en ook geen knopje, hij is simpelweg de hele tijd aan het opnemen, nu dus ook, en als we klaar zijn met filmen dan moeten we hem weer ergens achterlaten. Waar precies weet ik niet, dat moeten we tegen die tijd nog maar via Steve afspreken met degene die de camera gemaakt heeft. Diegene zal er dan voor zorgen dat de beelden weer van de camera af gehaald worden en gebruikt worden op de een of andere manier… daar hebben wij dus allemaal niets mee te maken, wij hoeven alleen maar beelden aan te leveren.”
“Oh… okee,” zei Anna. “Maar dat betekent dus dat alles wat we doen gefilmd wordt? Dat wordt dan nog opletten… ik weet niet of ik me daar wel zo bij op mijn gemak voel.”
“Waarom niet? Het is toch allemaal voor de goede zaak, je hoeft niets verborgen te houden voor die jongen die de beelden eraf haalt of voor Steve, want ze staan aan dezelfde kant… dat maakt toch niet uit?”
“Misschien voor jou niet, maar ik ben een meisje. Het lijkt me niet zo fijn als een jongen die ik helemaal niet ken te zien krijgt hoe ik me uitkleed bijvoorbeeld.”
Pas toen ze het had gezegd realiseerde Anna zich dat David dit natuurlijk heel makkelijk op zichzelf kon betrekken, en toen ze hem aankeek zag ze dat hij dat inderdaad ook deed. Nou ja, het was ook niet bepaald een fijn idee… daar had ze niet over gelogen. Zelfs als het voor het goede doel was, hield ze liever zelf de controle over wie haar naakt te zien kreeg en wie niet.
“Het spijt me echt, Anna,” zei David, “Ik heb mijn best gedaan om steeds de andere kant op te kijken, zonder dat het voor jou teveel op zou gaan vallen… maar alsnog was het een inbreuk op je privacy, en dat spijt me echt.”
“Het moet jou niet spijten, het moet Steve spijten,” zei Anna, “Hij is degene die dit bedacht heeft. Ik kan me heel goed voorstellen dat jij meteen hebt toegestemd, want voor jou was dit een fantastische kans, maar hij had er bij na moeten denken dat ik met jou in één bed zou liggen terwijl ik dacht dat hij het was, en meer van dat soort dingen… ik snap niet dat hij zich daar niet druk over heeft gemaakt. Heeft hij überhaupt iets gezegd over hoe je mij moest behandelen, in dat uurtje dat jullie met elkaar gesproken hebben? Wist je wel dat ik bestond?”
“Natuurlijk wist ik dat je bestond, het zou een beetje raar zijn als ik hier binnen was gekomen en heel verbaasd was geweest dat jij hier ook was… dan had je meteen door gehad dat er iets aan de hand was, en waarschijnlijk had je meteen de politie gebeld. Hij heeft me wel over je verteld, over wat je doet, hoe je bent, hoe jullie leven samen was, dat het hopelijk niet al te moeilijk zou zijn omdat jullie elkaar toch niet zo vaak zagen… maar niet echt iets over hoe ik je moest behandelen, nee. Dat was misschien ook wel een beetje ongemakkelijk geweest.”
“Nou, dan was het maar ongemakkelijk geweest, ik vind dat hij dat wel had moeten doen. Ik bedoel, hij moet toch een mening hebben gehad over wat je zou moeten doen als ik had geprobeerd je te verleiden ofzo? Of wat je zou moeten doen als…”
“Eh… Anna? Misschien moeten we het hier niet nu over hebben, aangezien die camera’s nu ook al werken,” onderbrak David haar, en ze zag dat hij behoorlijk rood was geworden. Verdorie, hij had gelijk! Nu zouden Steve en die onbekende man hun gesprek ook precies kunnen volgen… trouwens, waarom mocht die onbekende man eigenlijk wel weten wie zij waren en zij niet wie hij was? Dat was ook niet eerlijk.
“Nou, dit is dus precies waarom ik het niet zo prettig vind dat die dingen ons de hele tijd opnemen,” zei Anna terwijl ze de twee knopen van tafel oppakte en naar buiten liep. Ze keek even om zich heen, maar deed de knopen vervolgens maar in haar jaszak en hing haar jas op in de kast. De microfoon kon onmogelijk zo goed zijn dat hij hen dan nog steeds zou horen… al had hij natuurlijk al wel genoeg gehoord, en zou Steve zich nu alleen maar afvragen wat er in afwezigheid van de microfoon verder nog gezegd was. Nou, dat moest hij zich dan maar lekker afvragen, misschien zou hij dan enig idee hebben van hoe zij zich voelde.
“Goed, die is weg, dan kunnen we nu verder praten,” zei Anna, maar ze zag al aan David dat hij het er liever niet meer over wilde hebben. Logisch ook, want hij werd zo eigenlijk betrokken in een ruzie tussen haar en Steve, maar aangezien ze er niet met Steve zelf over kon praten was hij de beste volgende optie…
“Anna, ik snap dat je gefrustreerd bent, maar ik kan er gewoon verder niet zoveel over zeggen. Misschien had Steve er wel vertrouwen in dat ik me zou gedragen, juist omdat hij wel gemerkt moet hebben dat ik hem respecteerde… en ook omdat ik denk dat je juist tijdens… seks en dergelijke dingen wel zou merken dat ik Steve niet ben. Ik bedoel, het lijkt me dat je dat wel door hebt, ik zou niet weten wat ik…”
Inmiddels was David zo rood dat Anna het gevoel had dat ze een goede daad had toen ze zei: “Ja, ik snap wel wat je bedoelt. Ik mag inderdaad ook hopen dat ik het dan wel door had gehad, maar aan de andere kant… we hebben heel vorig weekend, of nou ja in ieder geval de zondag, ook samen doorgebracht, en ik wist het nog steeds niet. Je deed wel een beetje vreemd vond ik, maar ja, niet genoeg om te gaan denken dat je vervangen was door je tweelingbroer ofzo…”
“Nou ja, zoiets had je ook nooit kunnen bedenken, want je wist niet eens dat tweelingen bestonden,” zei David met een glimlach, en gelukkig zag Anna dat hij weer wat minder rood was. Zou hij het echt zo moeilijk vinden om over seks te praten? Misschien was hij nog maagd… ze kon zich voorstellen dat er weinig spannende dingen gebeurden in dat kamp. Eigenlijk wilde ze het wel vragen, maar ze dacht dat hij dan pas echt vuurrood zou worden, en het gesprek wat ze nu hadden was op zich ook wel interessant.
“Nee, dat is waar, maar toch… ik had kunnen denken dat je op de een of andere manier Steves uiterlijk had overgenomen, al zou ik niet weten hoe je dat had moeten doen, maar ik weet wel dat de overheid veel kan. Ik had ook wel door dat er iets aan de hand was, maar toch… ik snap niet dat ik niet veel eerder aan de bel heb getrokken. Blijkbaar ben je een heel goede acteur.”
David glimlachte en zei: “Ja, blijkbaar, al heb ik nog nooit eerder geoefend. En uiteindelijk ben je er toch wel achter gekomen, dus je moet jezelf niet te druk maken… voor jou moet dit wel klinken als een of andere film, mensen zijn meestal te realistisch om te denken dat dat soort dingen echt kunnen gebeuren.”
“Daar heb je gelijk in. Ik heb toen met Fiona wel zitten brainstormen over wat er aan de hand was, maar…”
“Fiona? Wat zeg je nu?”
Pas nu David zo geschokt keek, realiseerde Anna zich dat ze Fiona nog helemaal niet genoemd had, en dat het best gevaarlijk kon zijn dat ze het hier met Fiona over gehad… wat als Fiona nog steeds aan het nadenken was over wat er aan de hand was, en het er met andere mensen over had gehad? Steve mocht absoluut nergens van verdacht worden, want zodra de aandacht van de overheid op hen was gericht zou alles fout gaan.
“Nou, je weet toch dat ik Fiona toen aan de lijn heb gehad over dat je ’s nachts zo laat thuis was gekomen en dat dat niet overeenkwam met de tijd dat je had uitgecheckt? Een week later belde ze me nogmaals, omdat ze benieuwd was wat je nou uiteindelijk had gezegd, en toen hebben we het er nog even over gehad…”
“Wat heb je precies gezegd?” zei David bezorgd.
“Nou… ik vertelde wat je had gezegd, en toen zei zij dat ze vond dat je een beetje raar deed, ze vertelde dus dat verhaal over dat je koffie inschonk voor jezelf, wat Steve nooit zou doen, en… ik weet niet. Ze leek er van overtuigd te zijn dat je een beetje in de war was en probeerde me eigenlijk te overtuigen dat ik je er naar moest vragen en je misschien moest voorstellen om eens naar de dokter te gaan, maar ik wilde het eigenlijk niet. Pas toen ik die moedervlekken zag kon ik me niet meer inhouden en moest ik er wel over beginnen. Maar ze zei wel dat ze er misschien zelf ook naar wilde vragen… dat heeft ze dus nog niet gedaan?”
“Nee, nog niet, maar ik ben blij dat je me er nu op hebt voorbereid dat ze dat misschien gaat doen, dan kan ik een goed verhaal verzinnen. Wat trouwens nog beter zou zijn is als jij haar morgen kon bellen en hetzelfde verhaal kon vertellen, dan klinkt het helemaal geloofwaardig. Zou dat kunnen? Of zou dat raar zijn? Ik weet niet precies hoe goed je haar kent, eigenlijk weet ik ook niet precies hoe goed ze mij kent, oftewel hoe goed ze Steve kent…”
“Behoorlijk goed, jullie werken al een tijdje samen,” zei Anna, “En mij kent ze eigenlijk niet zo heel goed, maar door het hele gedeelde geheim van jouw vreemde gedrag is ze zich wel wat meer als een vriendin gaan gedragen. Ik denk dat ik haar morgen wel even kan bellen, maar dan moet ik wel een goed antwoord verzinnen. Wat zou nou een goede reden zijn waarom je je zo vreemd hebt gedragen de afgelopen tijd? Het kan iets zijn waardoor je behoorlijk in de war was, misschien heb je een flinke schok gekregen van iets, je familie ofzo?”
Ze keek David vragend aan, maar toen hij net zo vragend terugkeek bedacht ze zich dat hij natuurlijk niet kon helpen hierbij, zij wist veel meer van Steves geschiedenis en familie dan hij…
“Sorry, ik zal zelf wel even kijken of ik iets kan bedenken. Maar laten we ook niet vergeten dat we vandaag de stad in zouden gaan… kun jij even lunch maken? Dan ga ik wel even bedenken wat onze eerste bestemming zou moeten zijn, tenslotte ken ik deze stad al een tijdje.”
David glimlachte en stond op. “Goed, dan vertrouw ik jou maar gewoon in dit geval. Als je me morgen maar vertelt wat Steve zo in de war zou maken dat hij koffie zou gaan drinken…”
“Oh, ja, dat komt wel goed,” zei Anna, en ze bedacht wat een vreemde ochtend dit was geweest.
***

1 comment - Leave a commentPrevious Entry Share

Comments:

From:lannie
Date:November 27th, 2010 03:21 pm (UTC)
(Link)
Ik hoop dat je het gaat afschrijven, want ik vind het concept heel erg leuk! Ben erg benieuwd waar je heen wil met dit verhaal :)