?

Log in

No account? Create an account
   Journal    Friends    Archive    Profile    Memories
 

Inmiddels ben ik alweer wat verder, maar ik bedacht me net dat ik dit… - My underworld

Nov. 10th, 2010 05:50 pm

Inmiddels ben ik alweer wat verder, maar ik bedacht me net dat ik dit hoofdstuk vergeten was te posten... ik schrijf nog steeds gestaag door, net iets boven de 1700 woorden per dag meestal, ben benieuwd wanneer ik dit jaar klaar zal zijn! En het wordt ook wel tijd om weer eens wat te gaan plotten, want ik ben bijna aan het eind van het stuk dat ik heb uitgedacht..




Hoofdstuk 3: Geheimen

Tevreden keek Anna naar de stapel dossiers die ze zojuist had doorgewerkt. Ze had informatie ingevoerd in het systeem, doorgegeven aan de juiste diensten, opgevraagd bij weer andere diensten en uitgeprint. Om heel eerlijk te zijn voelde ze zich een veredelde secretaresse en was dit wel een beetje zonde van haar universitaire opleiding, maar aan de andere kant begreep ze ook wel dat ze eerst het systeem moest leren kennen voor ze daadwerkelijk een zwangere vrouw te zien kreeg of data mocht analyseren. Ze hoopte gewoon maar dat het niet zo lang zou duren… tenslotte wist ze bijna alles al over het systeem.
Uiteraard was het moment dat ze ervan overtuigd was dat ze bijna alles wist ook het moment dat ze iets tegenkwam wat ze niet herkende. Op het bovenste dossier van de stapel ‘nog te verwerken’ zat een rode sticker met daarop de letter T en verder niets, dus de opdracht die ze uit moest voeren had iets te maken met die rode sticker. Had Annemieke dit gisteren uitgelegd? Het zag eruit alsof het best belangrijk was, dus hoe kon het dat ze dit niet had onthouden? Ze was nog niet eerder een dossier tegen gekomen met zo’n sticker, dus het was niet iets wat veel voorkwam, want ze had al zeker twintig dossiers doorgewerkt… ze keek even om zich heen, maar er was niemand te zien, en dus opende ze het dossier vlug. Het was een vrouw van ongeveer 25 in één van de buitenwijken, ze was nu zo’n twee maanden zwanger, dus nog niet zo lang… verder stond er niet zoveel bijzonders in het dossier, gewoon de gebruikelijke informatie. Dan zou ze het toch gewoon aan iemand moeten vragen, want ze had echt geen idee wat ze met dit dossier zou moeten doen.
Gelukkig kwam precies op dat moment Nina binnen en wist Anna nog van gisteren dat die vast geen bezwaar zou hebben tegen het beantwoorden van een (voor haar waarschijnlijk simpele) vraag.
“Nina? Mag ik je iets vragen?”
“Ja natuurlijk, daar ben ik voor…” zei Nina direct, en ze liep naar Anna’s tafel.
“Kijk, ik heb hier een dossier met een rode sticker erop, maar ik kan me niet herinneren dat Annemieke heeft verteld wat dat betekent… wat betekent die sticker en wat moet ik nu doen?”
“Eh… je bent security level 2, toch?”
Enigszins verbaasd knikte Anna, maar ze durfde niet te vragen wat dat er nou weer mee te maken had.
“Dan kan ik je niet vertellen wat het precies betekent, maar wel wat je moet doen. Elke keer dat je een rode sticker op een dossier aantreft, moet je op het interne netwerk naar groep B72 gaan, hier…” zei Nina, terwijl ze Anna’s muis pakte en een paar keer klikte in de database die Anna al de hele tijd gebruikte. “Zie je? Dan moet je op ‘afspraak maken’ klikken en vervolgens hoef je alleen maar de gegevens uit het dossier in te vullen, en dan gaat verder alles vanzelf. Het enige wat nog belangrijk is, is dat je over twee weken wel even moet controleren of de afspraak ook echt gemaakt is, dat is heel simpel te zien… zodra de afspraak geweest is, wordt er een groene sticker over de rode heen geplakt, zoals hier…” Nina liep naar één van de kasten toe waar dossiers bewaard werden en rommelde er even in, en een paar seconden later liep ze met een map in haar handen weer naar Anna toe. “Zie je?”
Anna zag het inderdaad, op deze map zat een groene sticker, ook met de letter T erop.
“Okee, dankjewel! Dan weet ik ook weer wat ik moet doen,” zei ze, en Nina glimlachte en zei “Graag gedaan!”
Eigenlijk had Anna natuurlijk veel liever willen vragen wat het dan voor afspraak was, en wat groep B72 eigenlijk deed, maar ze wist dat de kans dan alleen maar kleiner werd dat ze er ooit achter zou komen. Ze zou gewoon af moeten wachten, op den duur zou haar heus wel verteld worden wat er aan de hand was met de vrouwen die een rode sticker op hun dossier kregen. Ze hoopte maar dat het niets vervelends was.
Anna begon de informatie uit het dossier in te vullen en probeerde zich niet af te vragen waarom dit soort dingen relevant waren voor groep B72. Ze hoefde eigenlijk alleen maar de contactgegevens van de vrouw in te vullen, niet informatie over hoeveel kinderen ze al had, wat haar gewicht was, of ze nog bepaalde ziektes had… blijkbaar was het feit dat er een afspraak was aangevraagd voor groep B72 al genoeg informatie. Waar zouden ze zitten? Zou ze er misschien eens per ongeluk langs kunnen lopen om te kijken wat voor mensen het waren?
Ze schudde haar hoofd alsof dat zou helpen de gedachten eruit te krijgen. Waar was ze nou eigenlijk mee bezig? Dit was geen spionagefilm… niet dat ze ooit een spionagefilm had gezien, maar ze had wel eens gehoord over illegale films die dat als onderwerp hadden. Het was onzin om dat soort dingen te gaan proberen, als het haar niet werd verteld dan ging het haar blijkbaar (nog) niet aan, en daar zou ze het mee moeten doen.
Anna vulde rustig de rest van het formulier in, drukte op ‘verzenden’, legde het dossier aan de kant en pakte het volgende dossier. Daar zat geen rode sticker op, hier hoefde ze alleen maar een huisarts te bellen om wat aanvullende informatie te verkrijgen… maar het volgende dossier had weer een rode sticker. Anna overwoog even om dat dossier weer in te kijken en te vergelijken met het andere dossier, om te zien of ze er achter kon komen wat de twee vrouwen gemeenschappelijk hadden, maar ze schudde haar hoofd. Het was beter om dat niet te doen, want dan zou ze alleen maar meer aan het onderwerp gaan denken, en dat was niet de bedoeling.
Net toen ze het dossier zonder rode sticker wilde openslaan om het telefoonnummer van de huisarts op te zoeken, voelde ze haar eigen mobiele telefoon afgaan. Zoals altijd had ze die op trilstand staan, maar ze twijfelde even of het wel verstandig was om op te nemen… zou dat kunnen, nu ze een baan had? Wat was eigenlijk gebruikelijk, kon je tijdens werktijd gewoon je e-mail lezen en telefoontjes beantwoorden, of moest dat wachten tot ze weer thuis was? Ze had nog niemand anders dat soort dingen zien doen, maar ze zag eigenlijk überhaupt niet zoveel mensen, want meestal was iedereen bezig met andere dingen en liepen ze alleen af en toe het kantoor in en uit… nu was er ook niemand, en Anna besloot snel om de telefoon gewoon op te nemen. Toen ze het nummer van Steves kantoor in het schermpje zag, was ze blij dat ze het gedaan had. Waarom was Steve er nu al? Die arme jongen kon nauwelijks geslapen hebben…
“Met Anna,” zei ze, “Wat doe je daar? Moet je niet naar bed?”
“Hoi Anna, met Fiona,” zei een stem die Anna onmiddellijk herkende als die van Steves collega. Dat verklaarde waarom ze zo vroeg al werd gebeld, Fiona was er juist wel altijd vroeg en ging ook weer op tijd weg, zodat ze haar kinderen ook nog af en toe zag. Het gevolg was wel dat ze haar collega nauwelijks zag, maar volgens Steve konden ze toch heel goed samenwerken.
“Hoi! Sorry, ik dacht dat het Steve was, al weet ik niet hoe ik op dat idee kwam…” zei ze lachend.
“Nee, dat begrijp ik ook niet!” antwoordde Fiona, ook al lachend. “Sorry, ik wist niet dat jij het was, ik zag dat we een gemiste oproep hadden van iemand en aangezien ik een telefoontje verwacht van de lerares van mijn zoontje… maar dat ben jij natuurlijk niet!”
“Nee, nee. Sorry, ik had natuurlijk de voicemail in moeten spreken, maar daar dacht ik op dat moment even niet aan… zo stom, ik werd vanochtend om zeven uur wakker en toen was Steve er nog niet, dus ik was helemaal bezorgd! Nergens voor nodig natuurlijk, ik had kunnen weten dat hij gewoon nog aan het werk was, maar ja… soms doe je van die rare dingen, zeker ’s ochtends vroeg.”
“Oh,” zei Fiona, en haar stem klonk ineens heel vreemd. “Maar… zei je nou dat Steve zei dat hij op zijn werk was nog? Tot hoe laat zei hij dat hij had gewerkt?”
“Tot half zeven geloof ik… hoezo?” zei Anna, terwijl ze een knoop in haar maag voelde ontstaan. Er was iets mis, er was duidelijk iets mis…
“Nou…” zei Fiona langzaam, en toen bleef het even stil.
“Alsjeblieft, Fiona, je kunt niet dat soort dingen vragen en vervolgens weigeren iets te zeggen… daar maak je me veel te nieuwsgierig mee,” zei Anna, veel luchtiger dan ze zich voelde. “Wat is er aan de hand? Was hij… klopt het niet wat hij zei? Hoe weet je dat?”
Het was nog een paar seconden stil aan de andere kant van de lijn, en toen hoorde Anna Fiona diep zuchten.
“Goed dan, als je het wil weten… we hebben een logboek hier op het werk, en hij heeft vannacht om één uur uitgelogd, dat zag ik vanochtend toevallig toen ik inlogde, het viel me op dat hij veel vroeger was dan normaalgesproken, vandaar… maar het betekent vast niets, Anna, misschien is hij een verrassing aan het voorbereiden ofzo, of eh…”
“Om één uur ’s nachts?” zei Anna op een veel naardere toon dan de bedoeling was. “Sorry, zo bedoelde ik het niet… je hebt vast gelijk, Fiona, hij heeft er vast een goede reden voor. Ik ben gewoon een beetje geschrokken, dat is alles, maar…”
“Ik weet zeker dat hij geen rare dingen doet, Anna. Geloof me, ik heb aardig wat mensenkennis opgedaan in mijn leven, en Steve is een goede jongen die hartstikke gek op je is. Daar hoef je je geen zorgen over te maken. Het enige wat er aan de hand kan zijn is dat hij… een beetje in de war is, ofzo. Misschien zou je eens met hem moeten praten, en uitleggen dat als er iets is, dat hij het dan best kan vertellen… ik weet het niet. Maar ik weet zeker dat het wel goed komt, echt.”
Anna wilde niets liever dan Fiona geloven, maar ze had nu echt even tijd nodig om hierover na te denken. Verdorie, ze had zojuist nog haar best gedaan om Richard ervan te overtuigen dat er niets vreemds aan de gang was, dat Steve echt een goede reden had om ’s nachts te werken… en ze had het echt geloofd, ze was er zeker van geweest dat er niets aan de hand was. Aan de andere kant…
“Fiona? Je zei dat de tijd dat Steve was uitgelogd je opviel omdat het zo vroeg was… logt hij normaalgesproken dan wel altijd om drie uur uit? Dan eh…”
Ze wilde niet zeggen wat ze ermee bedoelde, maar Fiona leek haar direct te begrijpen.
“Ja, ik weet zeker dat hij normaalgesproken om drie uur uitlogt. Ik zie eigenlijk altijd wel hoe laat hij is uitgelogd, omdat het de laatste entry is voor ik mijn gegevens invul, en het viel me dit keer dus echt op omdat het zo anders was dan normaal... ik denk echt niet dat je je zorgen hoeft te maken, Anna.”
“Nee, ik weet het, maar… ik weet het wel, maar het is nu gewoon even moeilijk om te bedenken wat ik zou moeten denken en voelen, snap je? Ik weet heus wel dat Steve en ik, dat dat wel goed zit, maar…”
“Ja, ik snap wat je bedoelt. Neem die tijd maar gewoon even, ga met hem praten wanneer je daar de tijd voor hebt… ik weet niet wanneer dat is, met jullie drukke levens, maar zorg dat je gewoon even rustig kunt gaan zitten en allebei niet uitgeput bent ofzo. Nou ja, ik hoef je dit ook eigenlijk niet te vertellen, want als jullie al zo’n tijd bij elkaar zijn dan zul je heus wel weten hoe je goede gesprekken moet voeren.”
“Nee, nee, dankjewel voor je advies, ik waardeer het echt,” zei Anna, en ze meende het. Ja, ze waren al een hele tijd samen, maar eigenlijk hadden Steve en zij nooit problemen gehad, dus hadden ze ook weinig behoefte gehad aan dit soort goede gesprekken. In andere soorten goede gesprekken waren ze wel heel goed, het was altijd fijn om over de toekomst te praten, of over hun opvoeding, of wat dan ook… maar Anna had het vermoeden dat het soort ‘goede gesprekken’ wat Fiona bedoelde heel anders ging.
Aan de andere kant, als ze niet aanvallend begon, maar gewoon vertelde wat er gebeurd was… het was niet alsof ze Steve niet vertrouwde en daarom expres Fiona had gebeld om hem te kunnen controleren, het was echt per ongeluk gegaan. Misschien dat hij inderdaad een verrassing aan het voorbereiden was, maar dan zou hij dat in ieder geval kunnen zeggen, zonder te vertellen wat de verrassing precies was. En dan hoefde het toch helemaal geen vervelend gesprek te worden, ze kon hem gewoon vertellen hoe ze hier achter was gekomen en dan vragen wat er aan de hand was. Dat moest hun relatie toch wel kunnen overleven?
“Goed, dan ga ik maar eens aan het werk… ik hoop dat ik je hierdoor niet teveel in de war heb gebracht, maar je wilde het zelf weten, en als ik het je niet had verteld was je alleen maar bezorgder geworden denk ik.”
“Daar heb je helemaal gelijk in, en ik neem het je echt niet kwalijk, Fiona. Dankjewel voor je antwoord op mijn vragen en je goede advies, ik vertel je nog wel eens hoe het gelopen is…”
“Ja, je mag me altijd bellen als je wil, zo druk is het niet op kantoor… hoe bevalt jouw nieuwe baan trouwens?”
“Ja, goed,” zei Anna, “En misschien bel ik je dan nog wel. Waarschijnlijk kan ik je binnenkort bellen en dan kunnen we er samen om lachen dat ik me hier zo druk om heb gemaakt. Werkse vandaag!”
“Dankjewel, jij ook!” antwoordde Fiona, en even later zat Anna naar het gepiep van de telefoon te luisteren. Ze wachtte nog even met ophangen, zodat ze rustig na kon denken en mensen die eventueel de kamer binnen zouden komen lopen zouden denken dat ze nog steeds in gesprek was. Maar eigenlijk was er helemaal niet zoveel om over na te denken. Ze wist niet wat er gebeurd was, alleen dat Steve niet de waarheid had gesproken, of misschien heel erg in de war was (maar zo had het niet geleken vanochtend). Ze zou het hem gewoon moeten vragen, en in principe vertrouwde ze hem nog steeds, dus als het ook maar enigszins plausibel klonk dan zou ze hem maar gewoon moeten geloven. Misschien moest ze gewoon niet zo moeilijk doen, en afwachten wat er zou gebeuren, en haar gedachten besteden aan dingen waar ze echt meer informatie over kon krijgen door erover na te denken, in plaats van hieraan… even wilde ze dat ze zich weer druk kon maken om de rode stickers, want dat was veel leuker om over na te denken dan dit. Geheimen waren alleen leuk om over te speculeren als ze jou en je relatie niet direct aangingen.
***
Die dag kwam Steve weer pas midden in de nacht thuis, en hoewel Anna wel wakker werd en op de klok keek (het was drie uur, een normale tijd voor hem dus), was het niet bepaald een goed moment om een gesprek te voeren. Ook de ochtend daarna was niet geschikt, want toen lag hij nog te slapen, en hoewel ze extra lang in de slaapkamer bleef dralen werd hij ook niet wakker genoeg om samen met haar te ontbijten. Na nog een dag, merkte Anna wel dat ze er veel minder aan dacht dan eerst… het leek soms wel een droom, ze kon bijna niet meer geloven dat het echt gebeurd was. Er gebeurde ook zoveel op haar werk, allerlei dossiers waar van alles mee moest gebeuren, heel veel telefoontjes, en nog een paar dossiers met rode stickers. Tot haar verbazing moest ze zelfs overwerken, blijkbaar waren er heel veel vrouwen tegelijk zwanger geworden ofzo… ze vroeg zich wel af hoe de administratie alles moest verwerken als zij niet meer daar werkte maar ‘echt’ werk deed, maar ze vertrouwde Annemieke nog steeds wel. Ze konden haar, met haar universitaire graad en daarop gebaseerde salaris, toch moeilijk voor altijd dossiers laten overtypen. Ooit zouden ze haar iets interessants laten doen, en tot die tijd hield ze het wel vol zolang ze in de pauzes maar met de anderen kon praten, die wel daadwerkelijk interessante dingen deden, ook al mochten ze er vaak niet al teveel over vertellen. De enige die ze een beetje ontweek was Richard, maar dat was meer een soort instinct, want zijn vreemde uitspraak was door de gebeurtenissen van vlak daarna allang naar de achtergrond verdwenen. Mensen konden zich toch echt maar om een beperkt aantal dingen tegelijk druk maken.
Maar nu was het eindelijk weekend, en om tien uur ’s ochtends stond Anna naast haar bed. Een paar weken geleden zou ze nog zeker tot twaalf uur zijn blijven liggen, maar blijkbaar begon ze te wennen aan het ritme van een ambtenaar, ze had het ook veel minder moeilijk met het vroege opstaan dan ze had verwacht. Nu kwam het eigenlijk wel goed uit, want dan had ze alle tijd om eerst te gaan hardlopen en een lekker ontbijt voor Steve te maken, en goede gesprekken gingen vast beter als je allebei in een goede bui was.
Het was heerlijk weer en ze slaagde er zowaar in om iemand anders in te halen met hardlopen, dus toen ze weer thuis was voelde ze zich helemaal ontspannen. Grappig hoe hardlopen dat met je kon doen, aan de ene kant werd je er lichamelijk heel moe van, maar tegelijkertijd voelde ze zich geestelijk weer helemaal helder. Ze ging even bij Steve kijken, en hij leek nu wel iets wakkerder… na een snelle douche klutste ze dan ook een paar eieren in een kom en begon wat spek aan te bakken in de koekenpan. Ze vond het heerlijk om te koken, maar kwam er normaalgesproken niet echt aan toe, en eigenlijk was het ook een stuk minder leuk als je alleen at… koken was pas echt leuk als mensen het ook waardeerden wat je gedaan had. Ze moest eigenlijk weer eens mensen te eten uitnodigen, misschien een paar van haar nieuwe collega’s, of de vriendinnen van de universiteit die ze inmiddels zeker een maand niet had gezien. Ja, eigenlijk was het zonde dat ze hier nu elke avond in haar eentje zat, alleen omdat Steve zo nodig tot laat moest werken… ze had toch zelf ook een sociaal leven, en kon moeilijk haar hele leven op Steve zitten wachten. En misschien was het ook wel fijn geweest als ze alle ervaringen van de afgelopen dagen met iemand had kunnen bespreken, in plaats van alleen even haar moeder te bellen en “goed” te zeggen als Steve ’s nachts of ’s ochtends slaperig vroeg hoe haar dag geweest was. Ja, stom dat ze hier niet eerder aan had gedacht. Ze zou vanmiddag meteen even een paar mailtjes sturen en zorgen dat ze komende tijd ’s avonds wat meer te doen had dan naar de tv staren of een boek lezen.
“Anna?” riep Steve slaperig vanuit de slaapkamer. “Wat ben je aan het doen? Ik hoor allemaal gerammel…”
“Ruik maar eens goed!” riep ze terug, en toen het even stil bleef, voegde ze daar aan toe: “Ik ben bezig met het ontbijt! Heb je al honger?”
“Nu ik dit ruik wel! Wanneer is het klaar?”
“Nou… nu ongeveer, denk ik. Kan je dat aan?”
Ze kreeg geen antwoord, maar hoorde wel gerommel in de slaapkamer, en even later kwam Steve de keuken in. Anna stond een paar seconden te genieten van het uitzicht en van het idee dat deze jongen bij haar hoorde, en toen realiseerde ze zich dat ze de omelet nu wel snel uit de pan moest halen, anders zou hij alleen maar minder lekker worden. Vlug pakte ze een bord en schoof de omelet daarop.
“Hier, klaar! Kun je even helpen met tafel dekken?”
Een paar minuten later zaten ze samen aan tafel en verdeelde Anna de omelet in tweeën. Ze genoot even van de rust en Steves aanwezigheid, die ze beiden veel had moeten missen de afgelopen week. Ja, ze was blij met haar baan en blij dat ze het aanbod had aangenomen, en het zou alleen nog maar interessanter worden, maar het was toch ook wel jammer dat ze daardoor Steve zo weinig zag. Nou ja, een paar jaar zouden ze dit wel moeten overleven, en het voordeel was wel dat ze nu ook wat meer te besteden hadden, zodat ze misschien af en toe eens een weekendje weg konden.
“Vertel eens over je werk, Anna, want ik heb er eigenlijk nog helemaal niets over gehoord… raar toch, hoe je in één huis zo langs elkaar heen kan leven!” zei Steve na een paar minuten stilte.
“Nou ja, langs elkaar heen leven klinkt ook zo negatief… maar ik snap wel wat je bedoelt,” zei Anna met een glimlach. “Ja, het is eigenlijk heel leuk! Of nou ja… tot nu toe heb ik voornamelijk dossiers verwerkt, dus heel spannend is het niet, maar de mensen zijn wel heel leuk en ik denk dat het alleen maar beter kan worden.”
“Nog rare dingen tegen gekomen?” vroeg Steve terwijl hij een beker melk inschonk.
“Nou ja… ik weet niet zo goed wat ik mag vertellen. Raar eigenlijk, om je helemaal niet te mogen vertellen waar ik precies mee bezig ben! Jij mag dat natuurlijk ook al een hele tijd niet, en ik heb het eigenlijk nooit raar gevonden om niet eens te weten wat je doet, maar het is toch anders als het om jezelf gaat.”
“Tja… het is altijd een beetje inschatten wat je wel en niet kan zeggen. Ik bedoel, je mag me vast wel ongeveer vertellen waar je mee bezig bent, of niet? Hebben ze daar niet iets over gezegd?”
“Nou ja, ongeveer wel… ze weten natuurlijk dat jij een hoger security level hebt dan ik, dus dat je in ieder geval wel betrouwbaar bent, maar toch willen ze niet dat ik je zomaar alles ga vertellen. Maar ik kan vast wel vertellen dat ik tot nu toe alleen maar dossiers heb verwerkt, dus informatie uit de computer op papier zetten en omgekeerd, telefoontjes plegen, afspraken maken, dat soort dingen… niet echt heel spannend en ik kan me niet voorstellen dat dit geheim is. Ik neem aan dat het vooral om de informatie in de dossiers gaat.”
“Ja, dat denk ik ook,” zei Steve. “Maar is dit niet zonde? Ik bedoel, je wilde eigenlijk met zwangere vrouwen werken, toch? En nu werk je eigenlijk alleen maar met papier…”
“Ja, nou ja, ik hoef niet per se met de vrouwen zelf te werken, maar ik wil wel iets interessanters doen dan dit. Maar ik begrijp wel waarom ze het zo doen, ze moeten natuurlijk eerst weten dat ik te vertrouwen ben.”
“Toch wel vreemd… ik bedoel, wat is er nu zo geheim aan zwangere vrouwen?”
“Geen idee,” zei Anna, “Dat vroeg ik me ook al af. Maar ja, wat is er nu eigenlijk zo geheim aan wat jij doet? Er zal vast wel een reden voor zijn, al begrijpen we die misschien niet helemaal. En misschien dat het ooit anders wordt, en dat ik je nog eens kan vertellen wat ik precies heb gedaan…”
“Ja, laten we hopen van wel,” zei Steve, met zoveel vuur dat het Anna even verbaasde. Zij geloofde er eigenlijk niet in, al zeiden mensen het wel vaker. Tenslotte ging alles zo heel goed in Amerika, dat bleek wel uit de boten vol vluchtelingen uit Europa die hier heel graag wilden wonen… er reisde bijna nooit iemand de andere kant op. Waarom zou je dan nog iets willen veranderen? Natuurlijk, voor nieuwsgierige mensen zoals zijzelf zou het misschien wel fijn zijn, maar als ze er objectief over nadacht (nieuwsgierigheid was geen goede raadgever) dan maakte het niet zoveel uit of ze wel of niet wist wat er precies gebeurde, zolang het resultaat maar goed was.
Het bleef even stil. Anna wist dat dit het goede moment was om over die nacht te beginnen, en over haar gesprek met Fiona, en om Steve te vragen wat er nou eigenlijk aan de hand was, maar ze durfde niet. Rationeel wist ze wel dat er niet zoveel mis kon zijn, dat Steve echt geen nare geheimen had en dat ze nergens bang voor hoefde te zijn, maar toch… wat nou als er wel iets mis was? Wat nou als ze zo naïef was dat ze nooit door had gehad dat hij eigenlijk al jarenlang vreemdging? Het idee alleen al was belachelijk, maar toch durfde ze er niet goed over te beginnen. Misschien kon ze het wel gewoon vergeten, doen alsof het nooit gebeurd was, gisteren had ze er helemaal niet zo lang over nagedacht… aan de andere kant, stel dat ze het niet kon vergeten? Ze kon er moeilijk over drie weken nog eens over beginnen, dan was hij misschien wel vergeten wat de situatie was.
“Steve?” zei ze dan ook maar snel, “Ik wil je iets vragen…”
Hij keek op, en toen ze zijn blauwe ogen zag wilde ze meteen al dat ze niets had gezegd. Wat nou als hij het op zou vatten als een bewijs dat ze hem niet vertrouwde? Ze wilde hem geen pijn doen… maar ze had nu al teveel gezegd, nu moest ze ook doorgaan. En zo erg kon het toch niet zijn, ze hielden toch van elkaar?
“Weet je nog dat je dinsdagavond, of eigenlijk dinsdagochtend, heel laat thuiskwam?”
“Ja, natuurlijk…” zei Steve, terwijl hij zijn ogen afwendde. Anna probeerde er niet aan te denken dat dit ongetwijfeld een slecht teken was. Het moest goed komen.
“Je vertelde toen dat je tot half zeven op je werk was geweest. En nu moet je niet denken dat ik je niet geloofde, maar ik had eerder die ochtend je werk al gebeld om te kijken of je daar misschien nog was, en Fiona belde me terug toen ik die ochtend op mijn werk was, en toen ik haar vertelde waarom ik had gebeld, zei zij… ze wilde het eigenlijk niet zeggen eerst, maar ik had wel door dat er iets was, dus toen vertelde ze uiteindelijk dat ze in het logboek had zien staan dat je om één uur al weg was gegaan. Dus… er is vast een goede verklaring voor, maar ik wilde daar toch even naar vragen, voor ik mezelf allemaal rare dingen in mijn hoofd haal.”
Anna durfde Steve nauwelijks aan te kijken en probeerde zichzelf wijs te maken dat ze hem ook niet aan hoefde te kijken, want dat zou een teken zijn dat ze hem niet vertrouwde, omdat ze dan aan zijn ogen zou proberen te zien of hij geschrokken was of loog. Dus het was niet erg dat ze naar de grond bleef kijken, zelfs toen het even stil bleef en ze zich afvroeg of hij nu een verhaal aan het verzinnen was.
“Lieve Anna, het spijt me. Ik hoop dat je jezelf niet al van alles in je hoofd hebt gehaald, want er is echt niets aan de hand… ik was inderdaad uitgelogd, maar dat was omdat ik een afspraak had met iemand anders, ook voor mijn werk. Dat kan Fiona natuurlijk niet zien, dus het is logisch dat zij dacht dat ik al om één uur naar huis was gegaan. En wat voor afspraak ik dan had, dat kan ik je natuurlijk niet vertellen… zelfs Fiona mag het niet weten, hoe raar ik het ook vind om dingen niet met haar te bespreken. Maar van hogerop is mij opgedragen om hierover mijn mond te houden tegen iedereen… en dat heb ik misschien iets te breed geïnterpreteerd, want ik had je natuurlijk best uit kunnen leggen dat ik ergens anders heen was gegaan en daarom zo laat was.”
“Ja, inderdaad,” zei Anna, die probeerde wijs te worden uit haar gedachten. Het klonk aannemelijk, maar toch… waarom had hij het haar dan niet eerder verteld?
“Maar dat komt ook een beetje doordat we elkaar zo weinig hebben gezien de afgelopen week… ik moet ook echt even wennen aan de nieuwe situatie, nu jij ook weer werkt en we eigenlijk precies omgekeerde ritmes hebben. Eigenlijk wachtte ik ook tot het weekend, maar ik begrijp nu dat ik dat beter niet had kunnen doen.”
“Nou ja, misschien had ik ook niet moeten wachten tot het weekend met dit aan jou te vragen, misschien zou het dan allemaal ook wel wat makkelijker verlopen zijn. Ik ben blij dat het zoiets onschuldigs is, stom dat ik me daar zo druk over heb gemaakt, maar het was ook allemaal… ik had net die ochtend een gesprek gehad met één van mijn collega’s over onze relatie en dat we elkaar zo weinig zagen, en ik had mijn best gedaan hem ervan te overtuigen dat het echt goed zat tussen jou en mij, ondanks dat we het zo druk hebben, en toen kwam dat gesprek met Fiona… ik wist even niet meer wat ik ervan moest denken. Ik had jou natuurlijk gewoon moeten bellen, later die middag, maar op dat moment kwam het niet in me op. Stom van me,” zei Anna. Ze bedacht zich dat ze natuurlijk moeilijk kon klagen over het feit dat Steve niet alles vertelde als ze zelf ook dingen achterhield…
“Die collega trouwens, dat is iemand die ik nog ken van de universiteit! Toevallig he? Richard heet hij…”
“Eh…” zei Steve met een enigszins verwarde uitdrukking, en Anna hielp hem snel uit de brand: “Nee, jij kent hem niet, hij was… hij studeerde af vlak voordat wij elkaar leerden kennen. Ik wist wel dat hij voor het ministerie werkte, dat had ik via via gehoord, maar het was wel heel toevallig dat we elkaar die eerste dag tegenkwamen! Hij heeft me ingewerkt en langs alle formulieren geloodst, je kent dat wel…”
Nou goed, misschien hoefde ze niet helemaal eerlijk te zijn. Tenslotte was het al zo lang geleden, en zou het voor Steve waarschijnlijk ook wel vreemd zijn om iets te horen over haar verliefdheid, zeker na al deze tijd… ze had het nooit aan iemand verteld, dus het was niet alsof hij het van iemand anders zou horen. En wat had hij er aan om het wel te horen? Nee, hier hoefde ze zich echt niet schuldig over te voelen.
“Oh, okee. Leuk dat er ook een bekend gezicht tussen zit, dat scheelt toch altijd wel bij een eerste baan.”
“Oh, spreek je uit ervaring?” zei Anna met een glimlach. Het bleef even stil, en toen ze Steve aankeek zag ze dat hij haar enigszins verward aankeek, alsof hij niet wist wat hij daarop moest zeggen. Ze kon er niets aan doen, ze moest wel lachen toen ze hem zo zag kijken na een wel heel simpele vraag…
“Wat, weet je dat nu al niet meer? Je begint oud te worden, Steve… of je ziet de mensen op je werk teveel, waardoor je niet eens meer weet of je ze ook ergens anders van kent.”
“Ja, dat zal het zijn…” zei Steve terwijl hij mee lachte. “Nou, ik ben ook al vijfentwintig! Je weet wat ze zeggen, dat is ongeveer de leeftijd waarop mannen weer af beginnen te takelen… dus bereid je maar voor op wat er nu allemaal gaat gebeuren! Over een paar jaar herken ik je niet eens meer…”
“Ach, ik denk niet dat het ooit zo ver zal komen,” antwoordde Anna, “Maar misschien moet je me maar even laten zien dat je lichamelijk nog lang niet afgetakeld bent… dat is tenslotte ook alweer een tijdje geleden!”
Ze keek hem aan in de verwachting dat hij direct op zou staan en haar in de richting van de slaapkamer zou duwen, zoals normaalgesproken, maar tot haar verbazing keek hij een beetje schuldig.
“Het spijt me heel erg, zeker omdat we elkaar toch al zo weinig hebben gezien deze week, maar ik kan eigenlijk niet meer al te lang thuis blijven… ik moet verder werken aan dat project waar ik het zojuist over had, en dat kan ook niet thuis. Dus ik ben vandaag denk ik wel de hele dag weg, en misschien morgen ook nog deels… het spijt me echt heel erg, en ik beloof je dat ik het volgend weekend weer goed maak.”
Anna wist dat ze nu vrolijk zou moeten zeggen dat het niet zo erg was en dat hij het ook niet expres deed, maar eigenlijk was ze wel echt erg teleurgesteld. Ze keek de hele week al naar het weekend uit, en nu vertelde Steve ineens dat hij nauwelijks tijd voor haar zou hebben? Hoe kon dat zomaar?
“Het spijt me echt, echt, echt,” zei Steve, die uiteraard haar gezichtsuitdrukking had gezien. “Volgend weekend heb ik alle tijd voor je, ik weet zeker dat ik er dan niet aan hoef te werken, maar het is nu nog in de opstartfase en er moet van alles gebeuren. En omdat ik de enige persoon van mijn afdeling ben die eraan mag werken, moet ik alles alleen doen, wat het natuurlijk niet bepaald makkelijker maakt.”
“Steve…” zei Anna, en toen wachtte ze even om haar gedachten op orde te krijgen. “Je weet dat ik heel blij ben dat je zo’n leuke baan hebt en dat je er zo enthousiast over bent, en je weet dat ik er best mee kan leven als je een paar jaar heel druk bent met die baan zodat je het later wat rustiger aan kan doen, als we misschien wel… weet ik veel, andere dingen met ons leven willen doen.” Ze wist dat dit geen goed moment was om over kinderen of lange reizen te beginnen. “Maar één baan lijkt me toch echt wel genoeg… en dit klinkt meer alsof je er twee hebt. Je kan dit project toch niet zomaar naast je andere werk doen?”
“Nee, nee, dat is ook niet de bedoeling, uiteindelijk wordt het geïntegreerd in wat ik nu doe, maar zoals ik al zei zit het nu in de opstartfase… het spijt me dat ik het niet eerder met jou heb besproken, maar ik hoorde er pas deze week over, en het is echt een fantastische kans. Als ik dit doe en als het goed gaat, dan kan ik misschien wel veel eerder dan verwacht stoppen met die nare werktijden die ik nu heb, en dan is er dus ook eerder tijd voor die andere dingen. Het zijn nu even tropenjaren en ik vind het ook niet fijn, maar uiteindelijk worden we er allebei beter van, echt.”
“Ja, maar… verdorie. Je hebt wel gelijk hoor, maar ik vind het toch naar,” zei Anna, die even geen betere argumenten meer wist, en eigenlijk ook geen discussie wilde voeren hierover. Ze had zich altijd voorgenomen om niet in de weg van Steves carrière te staan, net als hij ook niet in de weg van haar carrière wilde staan, maar nu werd het wel even erg moeilijk. Natuurlijk, het waren nu tropenjaren en daarna zou alles beter worden, maar wat als hun relatie die tropenjaren niet overleefde? Ze wilde er niet aan denken, maar toch bevond die gedachte zich ergens op de voorgrond. Verdomme, wat was er deze week gebeurd met hun relatie? Het ging altijd zo goed, maar sinds zij was begonnen met haar baan had ze er steeds weer twijfels over. Toch was het geen optie om haar baan op te geven, ze had echt geen zin om als een soort huisvrouw thuis te zitten… en het was natuurlijk ook niet haar schuld, al dacht ze wel snel dat dingen haar schuld waren, het was gewoon de combinatie van hun twee banen die totaal niet op elkaar aansloten en een algeheel gebrek aan tijd.
“Ja maar lieverd, ik vind het ook naar… ik vind het heel naar dat ik nu nog maar even van je heb kunnen genieten en dat we alleen maar dit soort serieuze gesprekken hebben gehad, en dat ik toch nu alweer weg moet. Maar morgen heb ik meer tijd, morgen kunnen we iets leuks gaan doen als je wil, of juist de hele dag in bed liggen. Dat is ook leuk tenslotte… jij mag het zeggen. En misschien kunnen we ’s avonds uit eten gaan?”
“Nou…” zei Anna, maar de belofte om samen uit eten te gaan kon ze niet weerstaan. “Goed dan. Je mag naar je stomme werk en ik zal proberen niet te hard te zeuren als je vanavond pas weer laat thuiskomt.”
Ze wist dat het flauw klonk, dus knipoogde ze maar snel naar Steve, voor hij het verkeerd op zou vatten.
“Afgesproken, mevrouw,” zei hij met een knipoog terug, en vervolgens begon hij een boterham met boter te besmeren. Ook Anna ging rustig door met ontbijten, maar ze vond het moeilijk om daarna nog een normale conversatie gaande te houden. Gek eigenlijk, ze had nog maar zo weinig tijd met Steve voor hij alweer naar zijn werk moest, maar de tijd die ze dan had gebruikte ze ook niet echt goed… dat kon effectiever. Misschien moesten ze gewoon leren om hun tijd samen zo goed mogelijk te besteden, als die zeldzaam werd.
Nog geen tien minuten later stond Steve al op, en voor Anna het wist was hij vertrokken naar zijn werk, zelfs zonder haar een afscheidszoen te geven. Dat stak wel een beetje, maar ja, het was niet echt iets waar ze over kon klagen… ze kon maar beter gaan bedenken wat ze met haar vrije, lege dag ging doen.
***

1 comment - Leave a commentPrevious Entry Share Next Entry

Comments:

From:lannie
Date:November 11th, 2010 07:10 am (UTC)
(Link)
Hmmm.... dat gaat niet zo best! Steve liegt dat hij barst :(