?

Log in

No account? Create an account
   Journal    Friends    Archive    Profile    Memories
 

De 50K vandaag lijkt steeds haalbaarder... ik zit nu op ruim 44K, heb… - My underworld

Nov. 6th, 2007 02:00 pm

De 50K vandaag lijkt steeds haalbaarder... ik zit nu op ruim 44K, heb nog wel een paar uur de tijd en merk dat mijn schrijfsnelheid momenteel op ruim 3K/uur zit ;) Het wordt dan echter nu wel echt tijd om eens te gaan bedenken waar dit allemaal heen gaat en hoe het af gaat lopen, of in ieder geval wie wat wil en wat de volgende actie wordt. Ofzo :)



Hoofdstuk 8: Controle

Pas toen Lianne alles had opgegeten wat haar werd voorgezet, voelde ze zich weer helder genoeg om een normaal gesprek met Andreas aan te gaan. Ze had geprobeerd om haar gedachten, gevoelens en vragen op een rijtje te zetten terwijl ze hoorde hoe Andreas en zijn moeder een paar woorden wisselden over mensen die zij niet kende, maar het bleek een lastige opgave. Eigenlijk had ze alles al wel gevraagd, alleen had ze steeds geen antwoord gekregen, en ze vreesde dat ze die antwoorden ook nu niet zou krijgen. Natuurlijk zou ze ook niet zoveel aan antwoorden hebben, die zouden haar niet helpen om hier weg te komen, maar dan zou ze in ieder geval niet meer zoveel na hoeven denken. En wie weet zou iets haar een aanknopingspunt geven, een argument waarmee ze Andreas ervan kon overtuigen dat hij haar moest laten gaan… zou hij daar gevoelig voor zijn?

Uiteindelijk schoof ze het bord weg, en het geschraap over de tafel leek voor Andreas en zijn moeder een teken te zijn om al hun aandacht aan haar te wijden. Ze zagen er beiden zo normaal en bezorgd uit dat ze zich niet voor kon stellen dat ze werkelijk ontvoerd was, maar toch was dat wat er gebeurd was en dat moest ze niet vergeten. Ze kon hen niet vertrouwen, ook al hadden ze haar te eten gegeven en haar ondersteund en voor haar gezorgd. Die zorgen en dat eten zouden niet nodig zijn geweest als ze nu gewoon weer in haar hotel zat, in plaats van hier, met misschien wel gif nog in haar aderen.

“Heb je genoeg gegeten, mijn kind?” vroeg de oudere vrouw vriendelijk. Lianne vroeg zich af waarom de vrouw haar steeds aansprak met ‘mijn kind’, ze was toch geen zusje van Andreas voor zover ze wist… in dat geval zou het wel heel erg fout zijn wat er laatst – ze durfde geen uitspraak te doen over hoe lang geleden het ondertussen was – was gebeurd.

“Ja, het was heerlijk,” antwoordde Lianne, en vervolgens stond de oudere vrouw op, knikte nog
even naar haar en legde een hand op Andreas’ schouder, en verdween toen door een van de deuren.

Andreas en Lianne waren nu alleen over, en Lianne vroeg zich even af of ze een kans zou hebben om nu weg te komen als ze Andreas kon uitschakelen… maar alleen al het idee was belachelijk natuurlijk, hij was veel sterker dan zij en zou haar niet eens hoeven slaan, hij hoefde haar alleen maar tegen te houden. Ze had een beetje gevechtstraining gehad, maar hij ongetwijfeld meer, zeker met de jeugd die hij had gehad. Ze kon beter doen alsof ze heel rustig en braaf was en dan later een kans zoeken om te ontsnappen, als zijn waakzaamheid verslapte.

“Goed, ik neem aan dat je ondertussen wel wat antwoorden wil…” zei Andreas met een glimlach. Het klonk vriendelijk, alsof hij van plan was om haar werkelijk uit te gaan leggen wat er aan de hand was, maar Lianne bleef op haar hoede. Hij had kunnen weten dat ze er toch wel naar zou gaan vragen, dus het was niet alsof hij haar een gunst bewees door er zelf over te beginnen. Toch voelde ze weer een bekende kriebel in haar buik toen hij naar haar glimlachte, en ze herinnerde zich hoe heerlijk warm en sterk zijn lichaam had aangevoeld, zojuist in de gang.

Ze sprak haar eigen gevoelens streng toe, ook al was het een belachelijk idee om dat te doen. Ze moest echter helder blijven en zich niet laten beïnvloeden door het feit dat hij echt woest aantrekkelijk was en bovendien een fascinerend persoon. Momenteel was hij de Vijand, met een hoofdletter dus.

“Ja, dat lijkt me logisch. Waarom ben ik hier? Waar zijn we eigenlijk precies? Waarom kon je me niet uitleggen wat er aan de hand was? Volgens jou ben ik in gevaar, wie bedreigt me dan? En waarom kon je dat niet op een normale manier oplossen?”

Het waren maar enkele van de vele vragen, maar Andreas stak zijn hand op en Lianne hield onmiddellijk haar mond, benieuwd naar wat hij nu zou gaan zeggen. Ze had werkelijk geen flauw idee, en bovendien was de kans groot dat hij haar nu een leugen zou gaan vertellen. Dat moest ze in ieder geval niet vergeten. Hij was onbetrouwbaar.

“Toen ik je eergisteravond zag,” dat gaf in ieder geval al een indicatie over welke dag het nu eigenlijk was, “vond ik je een prachtige vrouw, maar ik herkende je ook meteen. Je zou het misschien niet verwachten van een schrijver, maar ik ben vrij goed op de hoogte van wie er momenteel belangrijk is in de regering en in wie de President veel vertrouwen heeft… jouw vriend, Stephen, staat erg hoog op die lijst. Voor mij was dat al reden genoeg om te weten wie je bent, want ik wil graag zoveel mogelijk weten over de mensen die de macht hebben in dit land, maar daarbij komt nog dat het me opviel dat je wel erg vaak met hem mee ging naar bepaalde vergaderingen en bals… vaker dan de meeste vriendinnen van belangrijke mensen. En je ging niet altijd weer met Stephen naar huis, al was je ’s ochtends meestal wel weer bij hem en leek hij zich geen zorgen te maken over het feit dat je er niet was. Dat kan op twee dingen wijzen… een open relatie waar jullie allebei erg tevreden mee waren, of… ja, ik wist eigenlijk niet precies wat dat tweede ding was.”

Lianne probeerde zichzelf onder controle te houden, maar ze besefte dat hij veel meer van haar wist dan ze prettig vond. Nu wist zij ook meer van hem dan hij prettig zou vinden, waarschijnlijk, maar dat betekende niet dat het andersom ook het geval mocht zijn…

“Heb je me bespioneerd? Hoe weet je al dit soort dingen?” vroeg ze, en haar boosheid was niet geheel gespeeld, maar ondertussen was ze ook druk aan het nadenken. Hij zei dat hij niet had geweten wat dat tweede ding was. Betekende dat dat hij het nu wel wist, of hoopte hij gewoon dat ze het hem zou gaan vertellen? Nou, zo naïef was ze niet, dat kon hij mooi vergeten.

“Ik heb het uiteraard niet persoonlijk gedaan, dat zou me veel teveel tijd kosten, maar ik heb zo mijn contacten. Doe nu niet alsof je naïef bent, Lianne, ik weet dat jij heus wel begrijpt dat ik betrokken ben bij allerlei groepen die precies zijn waar jouw Stephen tegen strijdt. Dat heb ik je duidelijk genoeg verteld en je bent niet dom, doe dus niet alsof je het bent, want het gaat niet werken.”

Hij leek nu werkelijk een beetje geïrriteerd, dus Lianne knikte gelaten en hoopte maar dat hij niet op zou houden met praten, want ze wilde graag weten wat hij allemaal nog meer dacht te weten. De kans bestond nog steeds dat hij alles wist, van haar spionage en haar talent, en dan zou ze een probleem hebben… maar wie weet wat er nog zou kunnen gebeuren. Ze hoefde in ieder geval de moed nog niet op te geven, want tot nu toe klonk hij vrij vriendelijk.

“Goed dan. Ik heb dus van allerlei mensen te horen gekregen dat jij wel erg vaak zonder Stephen weggaat op een feestje, of andersom trouwens, en op de een of andere manier lijk je me niet het type voor een open relatie. Ik ken Stephen een beetje, of ik denk hem te kennen, ook weer via allerlei anderen. Hij is redelijk jaloers, nietwaar?”

Lianne gaf geen antwoord op die vraag en probeerde haar gezicht zo neutraal mogelijk te houden.

“Je hoeft geen antwoord te geven, ik weet het antwoord wel. Hij moet het verschrikkelijk vinden dat je niet elke nacht in zijn armen ligt, maar toch zijn jullie nog steeds bij elkaar, ook al is dit al een hele tijd aan de gang. Dat is vreemd, vind je niet? Dus je begrijpt dat ik erg geïnteresseerd was in je… zelfs al voor je hier ineens opdook. En pas toen je hier opdook, toevallig op de dag van mijn boekpresentatie, waar ik je beslist niet voor had uitgenodigd, begon ik er iets van te begrijpen.”

Dat klonk helemaal niet goed, maar Lianne hield haar mond stijf dicht en deed net alsof ze heel benieuwd was naar wat hij nog meer zou vertellen. Zijn verhaal was duidelijk op weg naar een climax, maar ze mocht beslist niets zeggen voordat ze wist wat die climax precies was.
“Ik nam je mee naar mijn kamer en daar hadden we, als ik dat mag zeggen, fantastische seks, en vervolgens viel je in mijn armen in slaap. Ik lag na te denken over wat er nou eigenlijk precies met je aan de hand is, en toen hoorde ik een heel zacht tikje op de deur…”

Ook nu probeerde Lianne zichzelf onder controle te houden, maar het lukte blijkbaar niet al te goed, want Andreas begon te glimlachen. Verdomme, was ze nu verraden door Petra? Nee, zo moest ze het natuurlijk niet bekijken, Petra had alleen maar haar werk gedaan en als zij de wakkere was geweest en Andreas de slapende was ze er heel blij mee geweest… maar nu was ze boos dat niemand ooit had bedacht hoe mis het kon gaan met die tikjes op de deur en middernachtelijke bezoekjes.

“Schrik je daar van, Lianne? Dat hoeft toch niet? Ik wist op dat moment heel zeker dat ik geen roomservice had besteld, en dat er ook niemand voor de deur kon staan die mij wilde spreken, want het was drie uur ’s nachts. Zelfs mijn fans zijn niet zo erg dat ze me midden in de nacht willen komen vertellen hoe ze van mijn boek genoten hebben. Dat betekende dus dat er maar één ding aan de hand kon zijn, dat klopje moest op de een of andere manier iets met jou te maken hebben.”

“Wat zou iemand nou van mij moeten? Er was toch helemaal niemand die wist dat ik op jouw kamer was?” zei Lianne, maar voor de woorden haar mond uit waren wist ze al dat het niet verstandig was om dit te zeggen. Ze kon maar beter helemaal niets zeggen, tot hij klaar was met zijn verhaal… maar hij zat daar zo superieur naar haar te glimlachen, alsof hij haar helemaal door had, dat ze niets anders kon doen dan tegen hem in gaan en hem zeggen dat hij er helemaal niets van begreep. Het was dat of hem hier ter plekke bespringen en gaan zoenen om te zorgen dat hij zijn mond zou houden, en dat leek haar een nog slechtere optie.

“Nou ja, tenzij er iemand was die wist dat je me zou proberen te verleiden. Het was mij in ieder geval vanaf het begin al duidelijk dat dat je doel van die avond was, en ik vrees dat Dylan er ook maar al te snel achter is gekomen. Wat als je het al van plan was voordat de avond begon? Als iemand je ertoe had aangezet, misschien wel dat vriendje van je?”

Andreas begon nu ook zijn emoties te tonen, en Lianne wist dat dit het moment van de omslag was. Zodra hij er niet meer zo koel en zakelijk over kon praten, zou zij het winnen… zou zij niks meer toe hoeven te geven en zou hij almaar doorpraten over wat hij dacht dat er aan de hand was. Het was misschien niet een overwinning waar ze iets aan had, maar op dit moment zou ze elke overwinning pakken die ze kon krijgen. Een positief bijeffect was bovendien dat Andreas een stuk minder aantrekkelijk was als hij zo beledigd keek.

Ze keken elkaar een paar seconden aan, maar Lianne weigerde om haar blik als eerste af te wenden en ze weigerde ook om iets te zeggen. Het waren toch geen normale vragen, meer retorische vragen, en zij was degene die was begonnen met vragen stellen… hij had nog steeds geen enkele van haar vragen echt beantwoord, alleen maar laten weten dat hij haar ergens van verdacht. Wel, als hij dacht dat ze toe zou geven als hij maar intimiderend genoeg keek, dan had hij het mis. Het voelde goed om zo geïrriteerd te zijn, ze had het gevoel dat ze eindelijk weer begreep waar het om draaide, dat ze eindelijk goed in een gevecht verwikkeld begon te raken wat ze eerst steeds had vermeden.

“Op het moment dat er iemand op de deur klopte, begreep ik dat je niet zomaar was wie je zei dat je was, en dat er zelfs nog meer met je aan de hand was dan je relatie met Stephen Vandecamp,” zei Andreas, maar ook hij klonk nu weer rustig. “Iemand die op een deur klopt, wil meestal binnen worden gelaten. En eigenlijk begrijp ik ook heus wel dat jullie mijn spullen wilden doorzoeken… maar een beetje naïef is het wel hoor, denken jullie nou echt dat ik daar niet wakker van was geworden? Ik slaap licht en weinig. Bovendien heb ik nou ook weer niet zo heel veel bijzonders op mijn kamer liggen, het is tenslotte maar een hotelkamer.”

Lianne had het er erg moeilijk mee om teleurgesteld te kijken terwijl ze eigenlijk heel erg opgelucht was. Dus dat was wat hij dacht dat er aan de hand was? Goed, hij had begrepen dat ze een soort van spion was, maar dat had ze eigenlijk al wel verwacht… zijn hele verhaal wees in die richting. Maar zoals hij het vertelde, klonk het meer alsof ze een soort onschuldige medeplichtige was in plaats van een actief handelend persoon die zijn diepste en meest geheime gedachten had willen lezen. Met de rol die hij haar toewees kon ze een stuk beter leven en waarschijnlijk zou hij het haar ook veel minder kwalijk nemen dat ze zoiets had geprobeerd… of niet?

Ze keek voorzichtig naar zijn gezicht, maar hij keek alleen maar triomfantelijk, en dat betekende dat ze in ieder geval erin was geslaagd hem niet verder te laten denken. Toch moest hij wel boos op haar zijn, anders had hij haar toch niet ontvoerd? En wat kon ze nu het beste doen? Ze kon deemoedig zeggen dat hij gelijk had en dat het haar speet, maar waarschijnlijk zou hij alleen maar achterdochtig worden als ze het op die manier zou proberen. Ze wist dat ze zelf behoorlijk achterdochtig zou worden als iemand zoiets tegen haar zou zeggen, behalve als het bij de natuur van diegene paste, en het paste absoluut niet bij haar. Ze kon maar beter alles ontkennen.

“Hoe kom je daar nu bij? Waarom zou ik op zo’n belachelijk idee komen, en waarom denk je dat ik precies zo ben als Stephen, alleen omdat ik toevallig een relatie heb met hem? Hij is echt niet zo slecht als jullie denken, wie jullie dan ook mogen zijn… ik doe dat soort dingen niet. Ik vond je gewoon aantrekkelijk,” en bij die woorden bloosde ze, maar dat was alleen maar gunstig voor haar zaak in dit geval, “en Stephen en ik… ach, we zijn al zo lang bij elkaar, soms heb ik behoefte aan iets nieuws. Je bent gewoon paranoïde, waarom zou iemand in vredesnaam je spullen willen doorzoeken?”

Lianne zorgde er bewust voor dat haar redenatie nogal warrig was, want ze wilde natuurlijk niet dat Andreas werkelijk van zijn idee af zou stappen en verder zou gaan zoeken naar wat dan de reden was dat ze hem verleid had.

“Misschien heb je wel gelijk dat ik van tevoren al wist dat ik je zou proberen te verleiden…
maar dat kwam ook alleen maar doordat ik al zoveel over je had gehoord. Goed, veroordeel me maar, misschien ben ik een slet, maar ik ben geen spion voor de inlichtingendienst!”

“Ik heb het toch helemaal niet over de inlichtingendienst gehad?” zei Andreas rustig, en even dacht Lianne dat ze zichzelf had verraden tijdens haar geschokte reactie, maar al vlug bedacht ze dat hij haar waarschijnlijk alleen uit evenwicht probeerde te brengen.

“Wel, voor wie zou ik anders de deur open hebben gedaan? Voor al je fans die graag willen weten wat voor ondergoed je draagt?” antwoordde ze sarcastisch, en ze zag dat hij dat antwoord niet had verwacht. Mooi, hij moest maar weten dat ze nog lang niet verslagen was. Ze merkte ineens dat ze helemaal geen last meer had van de injectie, ze voelde zich weer helemaal helder. Zou dat door het brood van de moeder van Andreas zijn gekomen? Zou die vrouw nu ergens zitten te luisteren en zich afvragen wat er met haar zoon aan de hand was, of zou Andreas het allemaal hebben uitgelegd? Het waren rare vragen om zich op dit moment te stellen, maar ze was wel erg benieuwd naar de antwoorden. Helaas zou ze deze vragen echt niet kunnen stellen.

“Geen idee… goed, je hebt gelijk. Ik denk dat je voor de inlichtingendienst werkt en lang niet zo onschuldig bent als je jezelf voordoet, Lianne Ardea.”

“Nou, dan moet je maar lekker doorgaan met dat te denken, het kan mij niet schelen,” zei ze, en ze keek hem uitdagend aan. Hij keek terug, al even uitdagend, en verdorie, ze vertikte het, ze zou niet haar blik afwenden. Ze zou zich niet gedragen alsof ze schuldig was aan alles wat hij zei, ook al was ze in werkelijkheid schuldig aan nog veel meer… dus ze bleef naar hem kijken, naar die doordringende blauwe ogen kijken, en ze zag niets anders meer.

Voordat ze helemaal besefte wat er aan de hand was, waren ze aan het zoenen, en ze zou niet eens kunnen zeggen wie van hun tweeën ermee begonnen was. Het leek heel natuurlijk te zijn, alsof het volkomen logisch was om je ontvoerder te zoenen, of het meisje dat je ervan verdacht een spionne te zijn. Lianne genoot er even van, want hij kon verdomd goed zoenen, maar toen duwde hij haar plotseling weg en keek even naar het plafond, alsof hij zichzelf moest beheersen. Ah, dus de gevoelens waren wederzijds… aan het feit dat zij die gevoelens dus ook had dacht Lianne maar liever niet.

“Dat was niet helemaal de bedoeling,” zei Andreas na een paar seconden, en daarmee verwoordde hij ook volkomen Liannes gedachten. Ze had nu geen enkele reden om hem te zoenen, ze zou aan Stephen moeten denken… hoe zou ze dit ooit tegenover hem kunnen verantwoorden? Zeggen dat ze Andreas had gezoend om hem misschien bewusteloos te kunnen slaan terwijl hij niet oplette? Maar ze had zelf evenmin op zitten letten, ze had zich alleen maar bezig gehouden met het gevoel van hun lippen op elkaar. Ze was absoluut niet in staat geweest tot het doen van een uitbraakpoging, en dus besloot ze ter plekke dat ze dit nooit aan Stephen zou vertellen en dat het zeker niet nog een keer zou gebeuren. Andreas was nota bene degene die haar had ontvoerd, daar hoorde ze niet mee te zoenen, ook al was hij nog zo aantrekkelijk als hij zo superieur naar haar keek. Gek eigenlijk dat dat zelfs werkte als de superioriteit misplaatst was, want hij begreep nog steeds niet veel van wat ze deed… al had hij het wel juist op het punt van de inlichtingendienst. Die was inderdaad haar werkgever, eigenlijk al vanaf het moment dat ze geboren was.

“Goed dan,” zei Lianne, die even na moest denken waar ze het ook alweer over gehad hadden, “Als ik dan volgens jou een spion ben voor de inlichtingendienst, waarom beweer je dan steeds dat ik in gevaar ben en dat je me daarom hebt meegenomen? Is dit niet gewoon een ontvoering die je niet zo wil noemen?”

Het was ineens weer bij haar op gekomen en het leek haar een mooie manier om van het huidige onderwerp en de gedachten aan zoenen en meer met Andreas af te komen. Ze was ook wel benieuwd wat voor verhaaltje hij nu zou verzinnen… of zou hij gewoon eerlijk zijn en zeggen dat het maar onzin was? Dat zou ze het meest waarderen, dacht ze.

“Ach, noem me naïef, maar ergens had ik het idee dat je niet geheel en al aan hun kant stond. Er zijn van die mensen, die weten precies wat er aan de hand is in de achterbuurten en nog steeds steunen ze de President… zo iemand als jouw Stephen. Aan de andere kant zijn er ook mensen die gewoon niet weten wat er aan de hand is, en jij was duidelijk zo iemand. Ik heb heus wel opgelet terwijl ik je over mijn leven vertelde, en het was duidelijk dat je geen idee had dat het er zo aan toe ging. Ik dacht dat je nog wel te redden zou zijn… dat je diep van binnen een goed persoon was.”

Het was een soort van compliment en dus voelde Lianne de neiging om hem ervoor te bedanken, maar dat leek haar toch niet zo’n heel goed idee. Bovendien zei hij het allemaal in de verleden tijd, was hij dan nu van mening veranderd? En had hij gelijk, eigenlijk, ergens? Ze wist het niet… ja, ze was geschokt geweest toen ze hoorde wat er allemaal gebeurde in de achterbuurten en hoe onmenselijk het leven daar kon zijn, maar was ze geschokt genoeg geweest? Zou ze werkelijk nog zo beïnvloedbaar zijn, na de opvoeding die ze had gehad?

“En dus, toen ik via mijn contacten te horen kreeg dat er binnen de inlichtingendienst twijfels waren over je kwaliteiten en vooral over je betrouwbaarheid…”

“Wát?!” riep Lianne uit, daarmee volkomen haar zogenaamde verontwaardigdheid over Andreas’ beschuldigen verpestend, maar dat maakte haar niet zoveel uit. Wat beweerde hij nu, dat er twijfels waren over haar? Ze was verdorie altijd een prima werknemer geweest, ze had hen ontzettend veel informatie gegeven, waarschijnlijk in haar eentje minstens vijf aanslagen op de President voorkomen, en nu werden er dit soort dingen over haar gezegd?

Wie hadden dit soort dingen gezegd, en erger nog, wie had ze geloofd? Wist Stephen ervan, en zo
ja, had hij haar verdedigd of was hij juist één van de eersten die ze geloofd had? Hij had het nog gezegd… zijn woorden dreunden weer door haar hoofd. “Ik wist wel dat je slimmer was dan je je momenteel gedraagt.” Doelde hij misschien op veel meer dan het feit dat ze in slaap gevallen was? Maar waarom had men dan twijfels over haar?

“Het spijt me dat ik het je zo moet zeggen, ik snap dat je het heel naar vindt om te horen,” zei Andreas, en juist doordat hij zo lief en totaal niet superieur klonk, bedacht Lianne zich ineens dat ze zich wel heel erg liet gaan. Ze moest op blijven letten, verdorie, niet haar schild laten zakken alleen omdat ze zojuist zo heerlijk met haar ontvoerder gezoend had… dit was nog steeds een wedstrijd, een oorlog misschien wel, of in ieder geval een veldslag. Het was heel onverstandig om zo emotioneel te reageren op iets wat haar tegenstander zei. Ze moest zich blijven herinneren dat hij kon liegen, dat hij in staat was om niet de hele waarheid te spreken, dat hij waarschijnlijk reacties probeerde uit te lokken die ze niet wilde geven. Hij had nu gewonnen, ze had zich even laten gaan, maar nu moest ze zichzelf weer onder controle houden.

Er was niet zoveel wat ze nu kon zeggen, ze kon moeilijk weer gaan ontkennen dat ze iets te maken had met de inlichtingendienst, dus deed ze dat maar niet. Andreas had vast nog wel meer te zeggen, en zolang hij praatte was ze in het voordeel, want dan hoefde ze zelf niets toe te geven. Gek eigenlijk, hoe je vaak meer controle over een gesprek had als je je mond hield.

“Mijn contacten waren er heel duidelijk over, direct toen ik ze gisterochtend vroeg of ze iets wisten over jou, vertelden ze me dat bepaalde mensen… ene Petra Inia, ken je die toevallig?”

Het mantra ‘niks toegeven’ dreunde door Liannes hoofd, dus ze zei koeltjes: “Nee.”

Stiekem was ze wel geschrokken van het feit dat Andreas zelfs van Petra’s bestaan wist, maar dat zou ze nu echt niet laten merken. Eigenlijk kon ze het zich wel voorstellen dat Petra dit soort
dingen zou zeggen, zo’n trut was ze wel, maar dat was nog geen reden om toe te gaan geven.

Andreas kon nog steeds liegen, misschien wist hij om een andere reden wel dat ze Petra kende, misschien had hij haar wel bespioneerd toen ze met Stephen praatte, hij leek al zoveel van haar te weten… maar het belangrijkste wist hij gelukkig niet. Of hij had het nog niet verteld.

“Petra Inia dus, en ik geloof dat je haar wel kent, want heel toevallig sliep ze ook in ons hotel…”

Weer een dreun, maar Lianne bleef haar hoofd schudden, en Andreas begreep blijkbaar dat hij niet veel meer uit haar zou krijgen.

“Goed, zij dus, zij is erg ontevreden over je en heeft zo haar twijfels over je gevoelens… ze is bang dat je niet streng genoeg bent, dat je je gevoelens teveel mee laat spreken in je werk, dat je misschien wel liegt tegen de inlichtingendienst. Ze vertrouwt je niet, en een gebrek aan vertrouwen is heel gevaarlijk binnen de inlichtingendienst, dat weet je wel. Wat ik nu ga vertellen is misschien een beetje een schok, maar… mijn contacten vertelden dat jouw dood gepland werd binnen de inlichtingendienst.”

Op zo’n mededeling zou niemand normaal reageren, dus liet Lianne zichzelf toe om geschokt te kijken, maar ze probeerde haar gevoelens in bedwang te houden. Het moest een leugen zijn, ze deed haar werk prima en ze had nooit haar gevoelens laten meespreken – behalve nu, misschien, zei een klein stemmetje dat ze snel de mond snoerde – dus waarom zouden ze haar willen doden? Stephen zou het nooit toestaan, hij zou haar redden, hij hield van haar.

Maar wat als niemand aan Stephen had verteld wat ze van plan waren? Wat als Petra alleen besluiten had genomen, of misschien besluiten had laten nemen door iemand die nog boven Stephen stond? Als ze in Petra’s schoenen ging staan, zou ze ook absoluut niet tegen Stephen zeggen wat er aan de hand was, want iedereen wist dat zij en Stephen een relatie hadden.

“Dat is dus het gevaar waar ik het over had, en ik hoop dat je nu wel begrijpt dat ik je dit niet midden in dat gebouw had kunnen vertellen. Het is een lang verhaal, er was het risico dat je me niet zou geloven… maar ik zweer je, je was in gevaar en ik dacht er goed aan te doen om je te redden, ook al hoor je bij wat de mensen om mij heen de vijand noemen. Ik denk echter dat de wereld lang niet zo zwart-wit is als ze lijkt en ik hoop dat ik daar geen ongelijk in heb.”

“Als je werkelijk gelooft dat ik een goed persoon ben, vertrouw je me dan ook genoeg om me nu los te laten en mijn eigen keuzes te laten maken?” vroeg Lianne, al wist ze het antwoord al en was het misschien de keuze van een zwakkeling om deze vraag toch te stellen. Maar toch, er was misschien een klein kansje, als ze het op de juiste manier vroeg… dit was niet de juiste manier, dat wist ze, maar misschien was hij er gevoelig voor? Als ze nu gewoon heel lief keek en deed alsof ze heel onschuldig en naïef was…

“Nee, ik geloof erin dat je de juiste keuzes zou maken als je helemaal vrij was, maar dat ben je nog niet. Je zit nog vast in je oude leven, in de relatie met Stephen, in je werk… je zou naar hem teruggaan en je begrijpt hopelijk wel dat ik dat niet zomaar kan toelaten. Dus ik heb zojuist misschien wel je leven gered, maar in ruil daarvan word je hier nu wel vastgehouden.”

“Hoe lang? Zijn jullie van plan me te brainwashen, of wat willen jullie anders doen?” vroeg Lianne, die nu toch weer een beetje in paniek raakte. Ze wilde niet terug in dat rare kamertje, ze wilde hier niet blijven, ook al leek het hier nog zo rustig en was het eten zo heerlijk… ze hoorde hier niet, ze hoorde bij Stephen. Ze weigerde te accepteren dat ze hem misschien nooit meer terug zou zien, of dat ze geen relatie meer met hem zou hebben. Ze wilde niet aan de andere kant staan, aan Andreas’ kant, ze wilde gewoon terug naar Stephen. Wat dacht Andreas hiermee te bereiken?

“Dat weet ik eerlijk gezegd nog niet precies,” zei Andreas, en nu geloofde ze hem werkelijk, want hij keek zo verontschuldigend… blijkbaar had hij hier niet zo heel goed over nagedacht. “Ik wist alleen maar dat ik je wilde redden, dat ik niet wilde dat je dood zou gaan, want je hebt een indruk op me gemaakt op die boekpresentatie en tijdens de nacht die daarop volgde. Natuurlijk geef ik toe dat het ook meespeelde dat ik zo iemand van de inlichtingendienst min of meer uitschakelde. Maar ik heb eigenlijk geen flauw idee wat ik hiermee hoop te bereiken, behalve dan dat je veilig bent en dat je misschien langzamerhand wat overtuigd raakt van mijn manier van denken.”

“Wel een soort van brainwashen dus,” zei Lianne bitter, al trof de onzekerheid van Andreas haar wel. Het leek haar best lastig om aan iemand uit te leggen dat je haar had ontvoerd maar eigenlijk geen flauw idee had wat de rest van je plan was. Voor haar betekende het echter wel een verschrikkelijke onzekerheid, want misschien zat ze hier wel de rest van haar leven… en misschien was ze morgen wel dood. Het veranderde niets aan haar idee dat ze hieruit moest zien te komen, op wat voor manier dan ook. Misschien had Andreas ergens wel gelijk, misschien was ze wel een ‘goed’ persoon – al vond ze het erg lastig om zo’n persoon te omschrijven – maar wie zei dat ze ook werkelijk de ‘goede’ keuzes zou maken? Boven alles wilde ze gewoon gelukkig zijn… heel egoïstisch misschien, maar eigenlijk dacht ze dat dat voor de meeste mensen wel gold.

“Misschien wel. Ik weet het niet, ik moet er zelf ook nog over nadenken, Lianne. Dus heb ik je voorlopig maar hierheen gebracht… zoals je misschien al had geraden is dit een deel van het huis wat ik voor mijn ouders heb gekocht. Het is niet in de achterbuurten, zoals je misschien denkt, het bevindt zich zelfs nog daarbuiten. Dit huis staat op wat vroeger het platteland werd genoemd, wat er misschien wel op slaat dat de huizen hier in ieder geval minder dan vijf verdiepingen hebben, in tegenstelling tot in de stad. Ik zou graag zeggen dat je vrij bent om te gaan en staan waar je wilt, maar zoals ik al zei vertrouw ik je niet helemaal… sorry daarvoor.”

“Wat een vreemd iets om sorry voor te zeggen,” antwoordde Lianne, die niet goed wist wat ze hier nu van moest denken. Het platteland? Ze kon zich niet herinneren daar ooit te zijn geweest… ze had zich altijd alleen maar van stad naar stad bewogen. Misschien dat ze hier ooit eens overheen gevlogen was, maar wat voor mensen leefden tegenwoordig nog ergens anders dan in de stad? Hoe kwamen Andreas’ ouders in vredesnaam aan… wel, aan alles wat ze nodig hadden, eigenlijk? Zeker als ze niet eens een Foodie hadden… want zo’n ding zag Lianne hier nergens in de keuken.

“Ik moet weer gaan, ik heb het druk en dit heeft me al genoeg tijd gekost. Mijn moeder zal dadelijk wel terugkomen en ik raad je aan om geen rare dingen bij haar te proberen. Ze heeft zeven kinderen opgevoed in de achterbuurten en ze mag misschien een simpel oud vrouwtje lijken, dat valt ernstig tegen… mijn broers lopen hier ook nog ergens rond, maar ze weten wie je bent en ze zullen je geen kwaad doen. Ik ben vanavond weer terug.”

Blijkbaar vond Andreas deze verklaring afdoende, want hij stond op en verdween onmiddellijk door de voordeur, zonder verder nog naar haar te kijken. Lianne vermoedde dat hij net zo in de war was over hun zoen als zijzelf, en dat hij het bovendien moeilijk had met wat hij met haar aanmoest… maar ze was niet van plan om medelijden met hem te hebben. Hij zou haar tenslotte ook gewoon kunnen laten gaan en niet meer net doen alsof ze in levensgevaar was, want dat weigerde ze gewoon te geloven. Er moest iets anders zijn, en al had ze nu nog geen flauw idee van wat er dan aan de hand was, ze zou er heus wel achter komen. Ergens in dit huis zou ze toch wel antwoorden kunnen vinden? Misschien zou ze kunnen beginnen met de broers van Andreas, ze had altijd nogal veel invloed gehad op mannen… ze hoopte echter maar dat zij niet net zoveel invloed hadden op haar als Andreas. Ze zat echt al genoeg in de problemen.

***

Tags:

1 comment - Leave a commentPrevious Entry Share Next Entry

Comments:

From:lannie
Date:November 6th, 2007 01:23 pm (UTC)
(Link)
Hmmz het lijkt wel alsof hij HAAR gedachten heeft gelezen toen ze sliep... ben erg benieuwd hoe het verder gaat! En succes met de 50K! :D